“Levende rouw, ken je dat?” vroeg iemand mij toen ik vertelde dat ik veel heb moeten inleveren de afgelopen tijd. Na dat gesprek ben ik gaan opzoeken wat dit precies betekende. Het proces waar in ik zit is een rouwproces met alle fases die daarbij horen. Dit erkennen gaf ruimte voor de boos en verdriet die nog zo diep in mij zitten.
Juist aandacht hieraan schenken in plaats van doorzetten en doorgaan is zo eng. Nog nooit heb ik angst voor mijn eigen emoties ervaren totdat ik ontdekte wat er diep in mijn hart mij nog dwarszat. Blokkades waarvan ik mij oprecht niet bewust was. En die bewustwording was nodig om de volgende stap te zetten in mijn rouwproces. Dit weten is één maar het toelaten is een totaal ander verhaal. Want toen ik dacht de bodem van het dal wel te hebben bereikt wist ik niet hoe diep ik nog moest gaan.
Tromboos3 
Plaats een reactie