“Waarom kom ik daar nu pas achter” zei ze toen we spraken over de dingen waar we tegenaan lopen. Zij heeft net als ik te dealen met mentale en fysieke problemen na trombose. We hadden het over de aanpassingen die we moeten doen en grenzen waar we eerder tegenaan lopen. Ik dacht even na over haar opmerking en reageerde met deze woorden:
“Je komt er nu pas achter omdat je niet meer de oude ik bent. Dat besef is zo waardevol. Het accepteren is een ander verhaal. En die transitie lijk jij nu door te gaan. Je kan niet meer bouwen/vertrouwen op je lijf en mentale staat zoals het was. Het is nu echt anders en die ik moet je weer opnieuw ontdekken en signalen gaan herkennen.”
En terwijl ik op verzenden drukte las ik het nog een keer door en bedacht dat ik dit niet alleen tegen haar zei maar ook tegen mezelf. PMT is een onderdeel van mijn revalidatietraject en precies die laatste zin is waar ik nu ook mee bezig ben. Signalen herkennen vind ik echt moeilijk, vaak gaan de alarmbellen af als ik zwaar over de grens ben gegaan en juist het moment daarvoor moet ik gaan herkennen. Mijn brein zegt vaak dat ik even moet doorzetten maar mijn verstand moet nu gaan leren dat dit een verkeerde keuze is. Het valt me zwaar tegen om dit te leren en ook toe te passen. Ik ben er nog lang niet…
Tromboos3 
Plaats een reactie