Tromboos3

“Weet je zeker dat je weer aan het werk gaat?” vroeg mijn man. Ik was nogal verontwaardigd door deze vraag. Ik had toch van alles gedaan om door te gaan? Hoezo zou ik mij ziekmelden?

Na de bevestiging van mijn derde dvt dacht ik dat ik het allemaal weer goed aan zou kunnen aangezien ik het hele riedeltje al twee keer eerder had meegemaakt. Het slikken van de medicijnen was niet nieuw, het dragen van de steunkous ook niet en wat vaker op controle bij de internist was ook geen groot probleem. Na mijn tweede trombose was ik al van een lage naar hoge kous gegaan door Post Trombotisch Syndroom klachten. De pijn handelen kon ik ook wel. Maar helaas was dit helemaal niet het geval.

Als heel snel ontdekte ik dat ik veel meer klachten had. Het was vlak voor de zomervakantie dus mijn werk heb ik kunnen volhouden en ook de zomervakantie was oké met aanpassingen. Telkens hield ik mezelf voor dat het wel beter zou gaan. Maar dat gebeurde maar niet. Ik bleef doorzetten en kijken naar dingen die ik makkelijker kon maken voor mezelf. Na de zomervakantie ging ik weer aan het werk. “Weet je zeker dat je weer aan het werk gaat?” vroeg mijn man. Ik was nogal verontwaardigd door deze vraag. Ik had toch van alles gedaan om door te gaan? Hoezo zou ik mij ziekmelden? Ik ging dan ook gewoon weer van start en keek hoe ik met zo min mogelijk pijn mijn taken kon uitvoeren. Wat ik ook probeerde ik kon mijn draai niet vinden. Het putte me helemaal uit. Eind september, na 7 weken werken moest ik opgeven. Want zo voelde dat, opgeven.

Ik heb de dermatoloog gebeld voor een afspraak, ik had al een afspraak staan bij de internist en de volgende dag kon ik al terecht bij de huisarts. Die laatste vertelde dat ik een burn out had. Ik dacht altijd dat een burn out kwam door te hard werken en een slecht privé/werk balans. Maar het blijkt dat ziek zijn en hiermee dealen er ook voor kan zorgen dat je opbrandt. De dermatoloog kon weinig betekenen voor me. De kous die ik al had zou ik normaal gesproken ook krijgen. Mijn hoop was nu gevestigd op de internist. Daar werd die hoop met de grond gelijk gemaakt. “Het wordt niet meer beter” zei hij. En toen stortte alles echt in. Al mijn hoop en vertrouwen, die al zo klein was, verdween als sneeuw voor de zon.

Dat dit toch niet zo hoefde te zijn zat verborgen in een klein zinnetje die de internist ook uitsprak. “Er is nog één ding dat ik wil uitsluiten hoewel ik er niks van verwacht”.