Een lotgenoot stuurde dit plaatje. Het raakte me echt. Als iemand vraagt hoe het gaat komt heel vaak ergens in mijn antwoord de zin “het is een proces” voorbij. Dat is het ook echt. Het is niet bij te houden waar in het proces ik ben. Elk uur kan het anders voelen. Dit plaatje waarbij de maan als metafoor voor het proces wordt gebruikt vind ik zó treffend. Ik legde aan de psycholoog uit dat het voelt alsof ik een puzzel ben waarvan de stukken door elkaar liggen, ik ben druk bezig het plaatje weer compleet te krijgen en dat als de puzzel weer in elkaar zit dat het plaatje dan niet meer hetzelfde is. Ik voel me incompleet zou je kunnen zeggen. Waarom ik dit zeg vraag je je misschien af? Ik ben helemaal niet incompleet besefte ik na het zien van het metafoor van de maan. Er is een verduistering gaande. Geen volle maan voor mij, waarin ik licht uitstraal maar juist een fase waarin een groot deel bedekt is en donker. En uiteindelijk gaat ook dat weer voorbij.
Tromboos3 
Plaats een reactie