“Dit zijn je vrienden niet” vertel ik mezelf elke keer weer. Ze zijn er op je meest kwetsbaarste moment. En juist als je je even niet zo fijn voelt dan komen ze op bezoek. Ik heb het niet over personen. Ik heb het over patronen.
Na een aantal best goede weken gaat het even niet zo goed, zoals ik al eerder schreef. Ik baal ervan dat alles anders moet ook al voel ik me daar beter door. Het geeft verdriet dat ik minder kan. Het maakt me boos als ik toch pijn heb ondanks weloverwogen ingebouwde rustmomenten. En dan zijn er daar die stemmen en hele bekende gedachten. En nu weet ik dat die niet meer goed voor me zijn en tòch luister ik er dan naar. Zo ging ik toch stofzuigen ondanks pijn en zat ik veel langer te knutselen dan goed voor me is. Frustratie nam de overhand na een hele fijne middag en baal ik dat er niks veranderd na twee weken opbouw bij fysiotherapie. Mijn “vrienden” vertellen me dat ik harder moet werken en blijven doorzetten, laat dat nou juist het verkeerde zijn. Voelen, grenzen stellen en luisteren naar mijn lichaam zijn vrienden die beter bij me passen op dit punt in het proces.
Ik weet heus wel dat ik nog geen vooruitgang kan verwachten en dat ik moet leren omgaan met mijn fysieke beperkingen. Soms is dat oké maar soms kloppen mijn oude “vrienden” weer aan de deur. Wat ik moet leren is om ze weg te sturen en ze vertellen dat onze vriendschap over is.
Misschien kan ik het wel uitmaken met een appje ;).
Tromboos3 
Plaats een reactie