Tromboos3

“Hoe gaat het met je”. Zo’n vraag die je ongetwijfeld geregeld stelt aan mensen in je omgeving. Een hele normale vraag, toch? Maar wil je het antwoord wel echt weten?

Als mensen dit aan mij vragen weet ik nooit wat ik moet antwoorden. Want wat willen ze eigenlijk weten, wat is hun intentie, hoe diep moet ik ingaan op de vraag en kan ik eerlijk zijn? Het lijkt zo’n simpele vraag maar ik vind het juist een hele moeilijke. 

Ik heb een soort interne lade met daarin  verschillende antwoorden. Na een snelle inschatting van de intentie van de vraagsteller kies ik er een uit. Soms zeg ik dat het prima gaat en lijkt de ander haast opgelucht. Blij dat ik het goed ingeschat heb stel ik snel de vraag terug. Een andere optie is een vage versie tussen goed en de waarheid in. Een aangepaste samenvatting  van mijn huidige status gebruik ik als het goed voelt. Heel soms lijkt iemand echt oprecht te willen weten hoe het met mij is. Voor zo iemand gaat het speciale laatje open met ‘de rauwe versie’.

Meestal schat ik het goed in. Soms ook wel eens niet. Maar het feit dat het zo ingewikkeld is vind ik best raar. Waarom stellen we deze vraag aan elkaar als we niet echt geïnteresseerd in elkaar zijn?

Hier denk ik best vaak over na. Ik vraag me af of een vraag als ‘hoe gaat het met je?’ een gewoonte is geworden. Een gewoonte die diep geworteld zit in onze maatschappij. Ik zag eens een stukje uit een interview met een Belg, hij zei dat Nederlanders het antwoord op deze vraag helemaal niet willen horen. Hij had opgemerkt dat wanneer hij een eerlijk antwoord gaf dat Nederlanders hier heel ongemakkelijk van worden. Waarom zijn wij eigenlijk bang voor het antwoord? En als we dan bang zijn voor aan antwoord waar we niet mee weten om te gaan, waarom stellen we dan uberhaupt de vraag?

Inmiddels heb ik van mijn eigen ervaring geleerd om alleen te vragen hoe het met iemand gaat als ik het ook echt wil weten. Dan ben ik bereid om te luisteren en heb ik aandacht ongeacht het antwoord dat komt op de vraag. Om dat het mij intrigeerde besprak ik dit met twee vriendinnen, apart van elkaar. Beide herkende ze de aarzeling om een goed antwoord te geven (en goed is dan niet eens te definiëren.) Met een van hen maakte ik de afspraak om de vraag niet meer te stellen aan elkaar. Beide gaan we door een moeilijke periode en weten vaak niet eens hoe het met onszelf gaat. “Wat houdt je bezig op dit moment?” of “welk inzicht kreeg je afgelopen tijd?” zijn vragen die we nu gebruiken. En ik kan zeggen dat we dan vaak hele mooie gesprekken hebben.

Hoe moet het dan wel kan je misschien denken nu. Wat zeg ik tegen iemand waarvan ik weet dat het niet zo lekker gaat? Begin dan eens met “hoe gaat het vandaag met je?”.