Tromboos3

Weet je wat ik echt heel erg graag doe? Werken aan een doel. Ik maak dan een plan, stel een haalbaar doel, werk er hard aan en zorg ervoor dat ik het hoe dan ook haal. Het kan heel klein en in een dag klaar zijn maar het kan, zoals mijn studie, ook meerdere jaren duren. Het gevoel dat het oplevert om te slagen in iets waar je hard voor gewerkt hebt is heel prettig.

Dit stukje van mijzelf, een heel hardnekkig stukje moet ik toegeven, kan ik maar slecht loslaten. Want juist dit stukje is wat mij vaker een stap terug zet dan vooruit helpt tegenwoordig. Elke keer als ik iets planmatigs aan probeer te pakken besluit mijn lichaam dat het een ander plan heeft.  Zo wilde ik laatst een stukje behangen. Ik had goed nagedacht over het moment en alles voorbereid. Alle materialen lagen klaar, de banen waren geknipt en verder had ik weinig gepland. Die middag ging het anders dan ik bedacht had. Mijn ene kind nam een vriendje mee en de ander ging ergens anders spelen. Dit is op zichzelf geen uitzondering maar deze keer moest ik wat vaker heen en weer rijden om spullen te brengen. Mijn plan kon in de prullenbak. Want juist die extra dingen kosten energie waardoor er voor andere activiteiten weer minder of niks overblijft. Het behangen moest ik uitstellen. De dagen erna waren ook geen optie omdat ik naar revalidatie ging, de hond naar de trimmer moest en ik andere taken had. Zo gingen er meerdere dagen voorbij. Uiteindelijk is het gelukt maar dit ging ten koste van een verjaardag waar we voor waren uitgenodigd.

Bovenstaand voorbeeld is er een van vele. En ik weet inmiddels dondersgoed dat plannen maar tot op zeker hoogte kan. Luisteren naar mijn lijf is belangrijker, dat heb ik ontdekt met vallen en opstaan in de weg naar herstel. Maar die drang naar het halen van een doel of alleen al het hebben van een doel is heel sterk. In mijn revalidatie komt dit geregeld ter sprake. Inmiddels is het een grapje tussen mij en de fysiotherapeut geworden. Zij weet dat ik graag ergens naartoe werk en beide weten we dat dit er juist voor zorgt dat ik tè hard mijn best doe. Maar wat ik veel erger vind, en eigenlijk het moraal van dit verhaal, is dat er in mijn revalidatie geen doel is dat we kunnen stellen. We, de revalidatie-arts, de vaatpoli en ikzelf, weten niet hoe het verloop zal zijn. Het is mogelijk dat er nog enkele verbetering zal optreden maar het kan ook blijven zoals het nu is. Wat de revalidatie gaat doen voor mijn belastbaarheid weten we ook niet. De oefeningen die ik doe zijn echt low impact. Het is echt afwachten wat er gaat gebeuren en hoe lang ik zal revalideren.

De frustratie hierover probeer ik los te laten. Focus op het hier en nu. En dat is heel erg moeilijk. Echt heel erg moeilijk. Misschien kan ik dàt als doel voor mijzelf stellen: de toekomst los laten en kijken naar de stappen die ik maak in het proces in plaats van werken naar het doel.