Tromboos3

Een wachtlijst van een paar weken. Een paar weken is ook een paar maanden. Maar weken klinkt wat vriendelijker. Af en toe nam ik contact op om te horen of ik al was ingepland. Na een paar keer teleurgesteld te zijn kreeg ik eind april te horen dat ik eind juni op de operatielijst stond. Letterlijk eind juni. De 30e was D-Day, zo stond het in mijn agenda, want zo voelde het echt.

De ochtend van de bewuste dag was ik heel gespannen. Van iemand die ook gestent is had ik al veel gehoord. Op haar aanraden vroeg ik om iets kalmerends wat fijn was want de ergste spanning kon ik zo wat loslaten. De operatie zou één tot vier uur kunnen duren. Voor mijn man best een lange tijd. Uiteindelijk weet ik niet meer hoe lang het precies heeft gekost maar na ’s middags werd ik wakker, een beetje in de war door de narcose, met 24cm aan stents rijker. Er waren speciale pompen om mijn been heen gedaan die de komende 24 uur zouden zorgen dat de bloedsomloop goed op gang zou blijven. Ik mocht dus niet uit bed en ook die nacht bleven ze aanstaan. Het viel mij reuze mee en die nacht heb ik ook redelijk geslapen. De volgende dag wilde ik graag naar huis maar mijn lijf zei iets anders. Samen, de arts, verpleegkundigen en ik, besloten we dat een nachtje extra beter was. Ik vond dit jammer maar wist wel dat het beter was. Die nacht sliep ik ook goed en werd redelijk uitgerust weer wakker. Ik kreeg groen licht om naar huis te gaan en at mijn lunch op mijn eigen bank thuis.

Voor het herstel stond zo’n twee weken. Daarna mocht ik alles wat ik voorheen ook deed. De eerste dagen had ik veel pijn maar dat werd al beter. Elke dag kon ik meer. Maar helaas stagneerde dit.