Tromboos3

“Leef in het hier en nu. Niet altijd bezig zijn met de toekomst”. Die tip gaf de jobcoach mij vandaag. En ze was niet de eerste die dit tegen mij zei.

Een aantal jaren geleden ontdekte ik dat ik hooggevoelig ben.  Misschien klinkt dit als een modewoord maar voor mij was het een openbaring. Ik begreep ineens dat niet iedereen een ander zo goed kan aanvoelen. Dat wat ik bij anderen zag en voelde vaak niet andersom is. Daarnaast vielen nog veel meer puzzelstukjes op z’n plek.

Dat ik iets goed aavoel was altijd wel een eigenschap waarvan ik wist dat ik het goed kon. Maar wat ik niet in de gaten had was dat bij een ander dingen herkennen niet direct betekent dat ik dit bij mijzelf ook goed kan. Ik was er heel lang van overtuigd dat ik precies aanvoelde hoe ik in de wedstrijd zat. Ook mijn tromboses had ik snel in de gaten. Totdat ik in december echt instortte. Klinkt dramatisch maar anders kan ik het niet omschrijven. Ineens moest ik erkennen dat ik helemaal niet goed aanvoelde hoe het me ging en wat ik nodig had. Dit moest ik echt weer opnieuw leren.

Sommige overtuigingen over jezelf gaan heel diep. Ze worden gevormd door je jeugd, opvoeding en andere dingen die je meemaakt. De vraag is of die overtuigingen altijd kloppen en of ze helpend zijn. De eerste dingen die ik leerde bij revalidatie was dat ik weer moest gaan voelen. Heel simpel dacht ik, want dat kan ik zo goed! Ha ha, dus niet. Wat ik deed was niet voelen maar alles analyseren. Net zo lang beredeneren en over nadenken totdat ik oké was met hoe ik ergens mee zou omgaan. Want er zijn meerdere factoren die ik altijd in ogenschouw nam. Namelijk: “wat vind een ander, hoe is dit voor mijn gezin, stel ik me niet aan of ben ik niet tot last?”  En daarmee ging ik totaal voorbij aan mijn eigen gevoel. Ik dacht echt dat door over dingen na te denken ik mijn gevoel onderzocht. Maar je verstand is niet je gevoel. Op het moment dat ik mij dit realiseerde besefte ik hoe ik mijzelf hiermee kapot heb gemaakt. Want “wat wil ik eigenlijk”?

En die laatste zin maalde maar door mijn hoofd. Ik wist echt niet hoe ik daarmee moest omgaan. Het loslaten en gaan voelen was echt eng. Maar nu ik het eindelijk durf merk ik dat het helemaal niet zo eng meer is. Nu zie ik in dat het nodig was. Ik probeer nu bewust stil te staan bij hoe ik mij voel. De kleine signalen in mijn lichaam en geest negeer ik niet meer, dat lukt gewoon niet. Door die verbinding te maken tussen mijn hoofd en hart is het eenvoudiger geworden om mijn eigen grenzen te bewaken en echt dicht bij mijzelf te blijven.

Nu is de vraag “wat wil ík eigenlijk” geen vraag meer. Hoewel ik het soms wel eens vergeet is het een nieuwe gewoonte om eerst aan mijzelf te denken. En dit klinkt wellicht egoïstisch maar zo zie ik dat echt niet. Omdat ik van mijzelf houd leef ik vanuit dit standpunt. Om van anderen te houden moet je van jezelf houden. Het is een proces maar ik kan dat al beter. Omdat ik van mijzelf houd bewaak ik mijn grenzen zo goed mogelijk. Als ik dat doe kan ik er voor en met anderen zijn.

Als je je hart verbind met je hoofd ben je ook veel minder bezig met wat er komen gaat. Iets waar ik heel goed in ben. Altijd vooruit kijken. Werken naar een doel waar ik al eerder over schreef. Nu probeer ik juist bezig te zijn met het nu. Door te voelen en stil te staan bij dat gevoel is de drang naar het vooruitkijken verminderd. Het heden is zoveel belangrijker dan de toekomst. Telkens bezig zijn met wat er komen gaat overstemt het nu. Voor je het weet zijn er allerlei momenten voorbij waarin je niet genoten hebt, geleerd hebt of trots was op kleine stapjes.