Tromboos3

De pmt therapeut gebruikt het metafoor vaker. Hier heb ik het ook wel eens genoemd al, denk ik. Zij zegt altijd dat je het herstel kan zien alsof je in een roeiboot zit. Je hebt twee roeispanen om vooruit te komen. Beeld je eens in dat je er maar één hebt of maar de spaan maar aan één kant gebruikt. Wat gebeurt er dan? Juist, je draait in rondjes.

De maanden voor ik startte met revalidatie had ik mijn focus alleen maar op mijn fysieke herstel. Ik moest doorgaan en doorzetten want zo kon ik bewijzen dat ik in ieder geval alles eraan gedaan had. Dat dit onbewust al mijn energie kostte ontdekte ik later. Toen ik de roeiboot metafoor hoorde begreep ik eens waarom ik het gevoel had dat al mijn harde werk voor niets was. Ik had alleen maar aan één kant geroeid. Ik bleef maar ronddraaien.

Tijdens de therapieën die ik volg(de) ben ik voorzichtig die andere spaan erbij gaan pakken en gaan roeien. Ik merkte dat ik ineens vooruit ging. Ik deed minder maar ging toch vooruit!

Het gaat nu fysiek niet zo goed en ben best moe. In de laatste sessie van PMT kwam het metafoor weer voorbij toen we het bespraken. In het hele proces moet ik nogal veel. Zo voelt dat in ieder geval en daar ben ik veel mee bezig geweest. Alle afspraken en verplichtingen beginnen wat te wringen, is het eindelijk eens genoeg? Die laatste vraag komt vaak bij mij naar boven. De therapeut haalde daarom de roeiboot weer tevoorschijn om inzichtelijk te maken dat ik veel bezig ben/moet met het mentale gedeelte. Ik had ook niet veel keuze maar ik wil wel heel graag weer vooruit gaan in plaats van het opnieuw ronddraaien. Ik nam een denkbeeldige stap terug en keek nog eens goed naar afgelopen weken, de therapeut had gelijk ik ben weer teveel aan een kant aan het roeien.

Nu zal je denken dat ik dan heel simpel beide spanen moet pakken en het in balans brengen maar dat is dus niet zo makkelijk. Ik ben er gewoon zat van. Zat van bezig zijn met beter worden. Ik wil graag beter zijn. En met beter zijn bedoel ik een stabiele situatie. Niet één waarin ik bezig moet zijn met de vraag of ik kan reïntegreren of wat een uwv-arts gaat zeggen, niet nadenken over wat ik aan de bedrijfsarts moet vertellen of antwoorden op de vraag van mijn werk hoe het gaat, niet meer naar het ziekenhuis moeten omdat ik weer meer klachten heb. Ik ben echt moe hiervan.

Mag het nu even genoeg zijn? Mag het even zijn zoals het is? Mag ik zijn wie ik ben? Pas dan kan ik rustig roeien.