Here we go again

De extra controle heb ik inmiddels achter de rug. Normaal doen ze een reguliere duplex maar omdat ik meer klachten heb heeft de arts gevraagd om uitgebreid te kijken en ook het been mee te nemen. Vanaf de navel tot aan mijn knieholte keek de echoscopiste heel nauwkeurig de vaten na. Tijdens het onderzoek hoor je nooit de uitslag, de beelden worden namelijk eerst bekeken door de PA die het daarna met mij bespreekt. Dus na een klein half uur kon ik weer aankleden en in de wachtkamer plaatsnemen. Meestal is de bespreking vrij vlot na het onderzoek maar deze keer duurde het wat langer. Omdat ik er al zat met een onderbuikgevoelen maakte het lange wachten het er niet veel beter op. Uiteindelijk kwam na 20 minuten de PA en nam hij ons, mij en mijn man, mee naar de spreekkamer. Hier legde hij uit dat op de beelden geen nieuwe dingen te zien waren. De moed zakte mij in mijn schoenen. Blijkbaar zit het tussen mijn oren was mijn eerste gedachte. De beelden waren duidelijk, dacht ik, niets (extra) te zien. Maar een echo geeft nooit 100 procent weer wat er in het lichaam gebeurt.

Aangezien ik meer klachten heb aan mijn been, zowel pijn als meer druk, zou het kunnen zijn dat de druk op mijn vaten toch anders is dan wat de echo weergeeft legde de PA uit. Het stolsel in de stent blokkeert de doorgang nu voor 34%, maar ook dit zou meer kunnen zijn. Om dit zeker te weten kom je daar maar op een manier achter: naar binnen om de situatie te bekijken. De PA wil mijn casus voorleggen aan alle specialisten van de vier landelijke gespecialiseerde vaatpoli’s. Er zitten namelijk risico’s aan zo’n ingreep. Blij dat ik op deze manier antwoord krijg op mijn onderbuik gevoel stem ik in met dit voorstel. Want naast dat het duidelijkheid geeft kunnen ze als ze iets tegenkomen ook gelijk dotteren.

Enkele dagen later belt de PA met de uitkomst van het overleg. Ondanks de risico’s zien de specialisten genoeg reden om in de buikvaten zelf te kijken. Dit doen ze door middel van een flebogram en IVUS. En zoals er in de brief staat; handelen naar bevindingen. Dat kan dus dotteren betekenen. De operatie van vorig jaar ging precies op dezelfde manier alleen deze keer zitten de stents er al in.

Na het telefoontje voelde ik me blij en opgelucht. Ik wil zo graag duidelijkheid want ik maak me echt wel zorgen om de buikpijn en de toenemende druk in mijn been. Als ze uiteindelijk geen verklaring kunnen geven dan heb ik daar vrede mee en geeft het rust maar nu ervaar ik het tegenovergestelde en dat is heel naar. Een tikkende tijdbom, zo kan ik het omschrijven. Eentje die elk moment kan ontploffen. Tevens ook weer opnieuw boosheid want wanneer is het nou genoeg. Ik ben echt moe en verlang naar stabiliteit. De situatie kan ik aanvaarden. Dat dit het is, daar kan ik mee leven maar wat ik niet zo goed kan handelen nu is die onzekerheid. Het gebrek aan vertrouwen in je eigen lichaam en het idee dat de oplopende druk opnieuw trombose kan betekenen, dat is een vreselijk gevoel.

Gelukkig weet ik dit keer wat me te wachten staat. Ik kijk er naar uit.

Here we go again…