Tromboos3

Wij, mijn man en ik, zijn grote liefhebbers van Noorwegen. Voor wie ons persoonlijk kent is dat alles behalve een geheim. Het woord emigratie valt wel eens en we hebben de wens er ooit een huis te hebben. Samen met onze kinderen zijn we er al vaker geweest en reizen graag rond om nog meer van dit land te leren kennen. Ook al regent het vier weken lang en is het de natste zomer van de afgelopen zestig jaar, wij kunnen nog genieten. En aangezien dit laatste ons tijdens een van die vakanties overkwam besloten we om een camper te kopen. Op deze manier kunnen we op elk moment vertrekken naar plekken waar de zon wèl schijnt. Vorig jaar werden wij de eigenaar van een 7 meter lange schoonheid en vertrokken we vanaf de punt van Denemarken naar Noorwegen. Storm Hans had dezelfde gedachte. Hoeveel pech kan een mens hebben zal je denken, want, het regende wéér non-stop. De dagen erna zou dit niet stoppen. Dus vertrokken wij naar Zweden, waar de zon dus wel scheen.

Komende zomer hebben we andere plannen. Er zijn namelijk nog zoveel mooie plekken te ontdekken. Dat doen we graag, rondreizen en gaan naar plekken waar we nog niet eerder zijn geweest. Het fijne van een camper is ook dat je je eigen huis, en dus bed, altijd bij je hebt. Ik kan elk moment van de dag op bed gaan liggen en rust nemen. Mede een reden voor de keuze van het kopen van een camper. Terwijl de mannen wandelen, spelen of gewoon niks doen kan ik met mijn been omhoog.

Deze manier van vakantie houden past heel goed bij mijn huidige situatie. Toch mooie plekken bezoeken, veel reizen maar ook snel een andere keuze maken als dat nodig is. Bij vooraf geboekte accomodaties is dat niet het geval, ook die manier van vakantie vieren hebben we geprobeerd. De enige beperking die je hebt is dat je altijd je huis mee neemt naar de plekken die je wilt bezoeken. “Even” naar de supermarkt doe je niet. Terwijl je naar de volgende bestemming gaat stop je onderweg om boodschappen in te slaan, die vervolgens direct de kast in gaan. Daarom is het hebben van een fiets wel handig voor dat kleine boodschapje dat je vergeten bent. Ook is het maken van tochten op de fiets ook fantastisch. Crossen door de bossen, fantastisch toch? Ja. Fantastisch. Als je het kan. Want dit stuk heet niet voor niets ‘de mountainbike’.

Drie prachtige mountainbikes preikten aan het einde van de middag op onze oprit. Ons gezin bestaat uit vier personen, zoals je misschien wel weet. Voor mij staat er geen glimmende bike om mee te nemen. Met stralende koppies staan de mannen buiten met hun nieuwe fiets. Ik keek er trots naar en voelde me blij voor hen. Maar… toen voelde ik ineens teleurstelling en verdriet. Herinneringen kwamen naar boven, naar vroeger dat ik als tiener met mijn familie ging mountainbiken en mij super stoer voelde. Het deed even zo’n pijn dat zij daar stonden met die mooie fietsen en ik niet. Omdat ik dat niet kan.

Dat gevoel zakt wel weer en nog steeds gun ik mijn mannen deze fiets enorm. Ik kan ook heel erg uitkijken naar de tochten die ze gaan maken. Zittend op de stoel, onder de luifel van de camper, wacht ik ze dan weer op en luister ik naar de verhalen. Het stukje verdriet dat het wellicht teweeg breng zal wel slijten. Dan slik ik de tranen weg en ben ik blij voor hun.