Tromboos3

Powervrouw. Sterk zijn en je eigen boontjes doppen. Miss Independent. De overtuiging dat wat een man kan, een vrouw ook kan doen. Girlboss.

Allemaal namen of omschrijvingen die bij mij passen. Nee, pasten. Bovenstaande woorden zijn hoe ik gezien wilde worden. “Zelf los ik mijn problemen op. Gewoon doorgaan, dan komt het vanzelf wel goed” dacht ik altijd. Dat laatste heb ik enorm moeten afleren de laatste maanden. En gelukkig durfde ik dat en heb ik gevoeld wat mij dit bracht. Op die ontwikkeling ben ik trots. Het was niet makkelijk, daar schreef ik al eerder over, maar door de succeservaringen heb ik aanvaard dat alles een tandje minder moet.

Probleem opgelost zou je zeggen. En van problemen oplossen houd ik. Alleen ligt daaronder nog wel iets heel belangrijks. Want door dingen uit handen te geven en dat stapje terug te doen kun je wel ervaren dat het goed voor je is maar je levert daarmee wel in op je onafhankelijkheid. En als dit een van je kernwaarden is, zoals bij mij het geval is, dan doet het wel zeer.

Ik vind het echt vreselijk als we bezoek hebben en mijn partner in zijn eentje hen voorziet van eten en drinken. Op een slechte dag kan ik hem niet helpen. Ik wil dat wel maar ik heb inmiddels geleerd te aanvaarden dat als ik op de bank blijf zitten, ik energie over houd en ik geen pijn heb. Maar dat stukje ‘het niet kunnen en het overlaten aan een ander’ vind ik zo, zo moeilijk. Vriendinnen die op bezoek zijn drukken hun eigen kopje onder het koffiezetapparaat. Super fijn dat ze zich zo thuis voelen maar de reden waarom haat ik echt. Mijn man haalt onze zoon van voetbal op omdat twee keer in het uur heen en weer rijden en koken teveel is, dan heb ik ‘m ook al helpen omkleden en bij de gastouder gehaald. Dat doet hij omdat ik het niet kan. Binnenkort gaat hij een paar dagen weg en eet ik verschillende dagen bij mijn (schoon)ouders omdat alles alleen doen teveel is. Al deze dingen moet ik vragen aan een ander. Een ander om hulp vragen bij, in mijn ogen, doodnormale dingen is naar en tast je zelfstandigheid aan. Mijn naaste omgeving doet dingen met alle liefde. Maar die hulp vragen is al een ding, laat staan het uit handen geven. Ik doe dat liever niet.

Daarnaast, wie laat er nou om half 5 alles vallen om bij mij eten te koken of mijn kinderen van de gastouder op te halen als het mij die dag niet lukt? De vraag alleen al stellen voelt als een vernedering. Ik kan dat zelf niet. Klink heel zwaar misschien maar probeer je eens in te beelden dat je deze simpele dingen niet meer zonder nadenken en plannen kunt doen. 

Om hulp vragen is misschien voor heel veel mensen lastig. Nu ik in die situatie zit denk ik te weten waarom dat is. In mijn geval is het de aantasting van mijn onafhankelijkheid.

Ik geloof dat ik het gevoel wel weer terug ga krijgen. Het kost tijd om deze situatie normaal te laten voelen. Makkelijk is het zeker niet. Iedereen om mij heen zegt dat ze graag helpen en ze helemaal snappen dat dit moeilijk is voor mij maar geen enkel probleem voor hen. Ze bedoelen het heel goed maar kunnen nooit helemaal begrijpen waarom het zo lastig is.

Ondertussen kijk ik uit naar het moment dat ik mezelf weer als powervrouw kan zien. Misschien is dat proces ook wel weer iets voor een girlboss. Zien dat je nog steeds veel waard bent ondanks de hulp die je moet aanvaarden.