Tromboos3

Het gaat beter met me sinds het oké is dat het even wat minder gaat (Omdenken.nl).

‘Mag ik alsjeblieft gewoon even een weekje pauze hebben’ zei een boze stem in m’n hoofd. Ik wilde zo graag gewoon even mezelf niet in de weg zitten. Even lekker doorknallen zonder na te denken over eventuele consequenties en ze al helemaal niet ervaren.

Was het maar zo’n feest. Want dat gaat echt niet gebeuren. Heel soms zijn er hele goede dagen zonder klachten en dan ga ik haast geloven dat het mogelijk is maar zodra ik die gedachten ook maar een millimeter ruimte geef dan hoor je nog net niet iemand lachen en zeggen “haha wat dacht jij dan?”. En natuurlijk weet ik dat het erbij hoort. Goede dagen en slechte dagen. Ik ben ver in het aamvaardingsproces en kan mij er bij neerleggen dat dit erbij hoort, de grilligheid van mijn klachten. Het aanpassen en de balans vinden horen bij mij inmiddels. Elke dag wordt het een stukje makkelijker.

“Lekker bezig!” zou je denken en dat is ook wel zo. Ik kan nu terugkijken en zien wat een verandering er gaande is geweest. Maar hoe verder ik kom des te vaker overvalt het mij dat dit het is. Er bestaat geen pauzeknop. Mijn gezondheid blijft kwetsbaar. Hoe hard ik ook mijn best doe om met balans grip te krijgen op mijn gezondheid, het zal zo blijven. En in die momenten dat ik overspoelt wordt door zo’n gevoel wil ik niets liever dan dat iemand mij zo’n dikke rode knop brengt waarop ik zou kunnen drukken om gewoon nog even een keertje te weten en te voelen hoe is het om alles te kunnen doen zonder je maar één seconde druk te maken of het mogelijk is. Gewoon. Nog. Een. Keer.

Dit stukje rouw hoop ik nog een keer te kunnen opruimen. Net als al die andere stukjes die beetje bij beetje een plek krijgen. Of het gaat lukken bij dit stukje weet ik niet. Misschien gaat dit gevoel wel nooit meer weg. Ook dat is rouwverwerking, denk ik. Weten dat sommige stukjes pijn gewoon af en toe op bezoek komen. De volgende keer zal ik thee zetten voor de gast om samen eens lekker te zwelgen. Wie weet helpt dat.