Tromboos3

Openhartig zijn op een blog is heerlijk. Alle gevoel van je af schrijven. Een soort creatieve therapie in de afgelopen maanden. Maar. Want er is een maar. Toen ik besloot deze blog te gaan delen was mijn veilige plekje iets minder veilig ontdekte ik. Als je weet dat er mensen meelezen, onder andere bekenden, dan houd je je onbewust een beetje in. Je zegt niet precies meer hoe het zit. Toch heb ik besloten dat gevoel te negeren. Dit is en blijft een plaats om gewoon te vertellen hoe het is, eerlijk en rauw. Er daar hoort dus bij dat ik ook vertel over de donkere in tranen gehulde dagen. Want ik kreeg er ook nog een depressie bij.

Al meer dan een jaar geleden kwam ik voor het eerst bij een psycholoog. Ik had echt hulp nodig bij dit alles. Een burn out veroorzaakt door het verlies kon ik maar lastig een plek geven. De sessies bij de psycholoog hielpen om weer stappen te kunnen maken. Na een poos kwamen we samen tot de conclusie dat er meer nodig was en daarom werd ik doorverwezen naar een ggzpsycholoog. De dagen waren vaak donker en zwaar en ik denk dat ik meer dan een jaar elke dag minstens een keer huilde. Ik was totaal uitgeput. De wachtlijsten zijn lang en ook ik heb een aantal maanden moeten wachten voor ik terecht kon. In overleg met de huisarts ben ik toen gestart met antidepresiva. Hier heb ik lang over nagedacht maar het was een hele goede beslissing kan ik nu zeggen. Tijdens de eerste sessie gaf de psycholoog aan dat ze het een goede beslissing vond, een manier om met een rustig hoofd met mezelf aan de slag te gaan.

Ik heb de afgelopen maanden zo’n proces doorgemaakt van verwerking en aanvaarding. En de periodes van niet huilen en goede dagen worden al langer. Dat is heel prettig en een verademing. En als er dan weer zo’n dag is dan overvalt het me soms ineens. Je ziet het niet aankomen en slokt je helemaal op. Verdriet komt als een tsunami over je heen en je lijkt te verdrinken. Dit zijn hele zware dagen. Gisteren was zo’n dag. Na een hele goede week had ik gevoel in te storten. Ik kon alleen maar op de bank liggen en huilen zonder dat ik precies weet waarom. Gelukkig stond ik vanmorgen op en schijnt de zon weer, letterlijk en figuurlijk.

Het blijft eng om zulke dingen te delen maar het is wel het eerlijke verhaal en dat wil ik vertellen. Het is oké om niet oké te zijn.