Tromboos3

Toen ik dit voor het eerst iemand hoorde zeggen begreep ik niet wat er gezegd werd. De woorden kwamen niet direct goed binnen. Het moest even bezinken voor ik begreep wat er nou bedoeld werd. Ook toen ik snapte wat de diegene ermee wilde zeggen begreep ik de lading, de precieze betekenis van die woorden nog niet. Daar kwam ik echt pas later achter.

Toen iemand anders tegen mij zei dat het klonk alsof mijn hart weer in verbinding stond met mijn hoofd, viel ineens het muntje. Diep in mijn hart weet ik namelijk veel meer dan mijn verstand kan beredeneren. En als je mij al een poosje volgt of kent dan weet je dan ik dat heel goed kan: (be)redenen. Sinds ik de precieze betekenis begrijp leef ik meer naar dit principe. Wat zegt mijn hart? Wat wil ik echt en wat voelt goed. Natuurlijk komt er een beetje verstand bij kijken maar leven vanuit je hart is zoveel mooier en waardevoller. Het kost moeite om dit toe te laten. Om het te durven toelaten. Maar hoe meer ik het durf en doe des te meer meer ik voel dat het goed is. En daar draait het om; dat het goed voelt. Met je verstand kan je wel zeggen dat het goed is maar als dat niet zo voelt weet je wel genoeg.

Mijn hart is in verbinding met mijn hoofd. En dat levert zoveel op!