Tromboos3

“Mam, dat begrijp ik wel. Ik ga liever naar huis als het niet meer lukt dan dat jij hier met heel veel pijn loopt”.

Het gaat best goed met me. De rust en al minder zorgafspraken helpen enorm bij het vinden van balans en het gevoel hebben dat ik gewoon kan zijn wie ik ben. Het dagelijks leven krijgt steeds meer vorm nu ik al die afspraken niet meer heb. Het vergt minder plannen en de rust die dat geeft is heerlijk. Er is daardoor wat meer plek voor andere, soms leuke, dingen.

Afgelopen week waren we op vakantie en heb ik vrij weinig gedaan. Ook had ik alles dichtbij: m’n badkamer, bed en keuken. En dat deed me zó goed. Geen druk van verplichtingen in en om huis, geen kinderen die op tijd ergens moeten zijn of de wasmachine die op tijd weer leeg moet. Ik merkte dat met name de vermindering van fysieke inspanning heel fijn was. Hierdoor had ik minder pijn, en laat dat nou eens heel erg fijn zijn!

Na een dikke week ontspanning begonnen we met inpakken en toen ging het even goed mis. Door een huishoudelijk ongeluk kon mijn man niet helpen inpakken. We hebben familie gebeld om ons de camper te halen zodat ik de auto naar huis kon rijden. Ik stond er alleen voor en heb flink aangepakt om zo snel mogelijk weg te kunnen. In mijn eentje kostte dit zeker meer dan een uur. Tijd om stil te staan bij wat verstandig was kon niet. Mijn man moest langs de SEH van het ziekenhuis. Van hem mocht ik niet mee, gewoonweg omdat dit niet kan. Ik ben snel naar de kinderen gegaan die thuis waren gebracht door familie. Vanwege de aard van het incident werd mijn man direct door een arts gezien en kon ik hem vrij snel weer ophalen. Op dat moment was ik al uren op de been. En dat doe je gewoon. Want je gezin gaat voor alles. Toen we weer thuis waren ben ik op de bank gaan liggen. En toen begon de pijn. Maar die pijn was niet het enige. Het schuldgevoel was een gratis bijkomende verrassing. Er moesten nog boodschappen gedaan worden en dat kon ik niet. Ik wilde mijn man niet alleen laten gaan na alle commotie. Uiteindelijk zijn we samen gegaan. Ik kon gewoon niet voor mezelf kiezen op dat moment. Het was kiezen tussen twee kwaden. En het schuldgevoel won. 

De dagen erna zat het me echt dwars. Ik had het gevoel dat ik niet kan zorgen voor mijn gezin als dat moet. Hoe mijn partner daar ook tegen praat, ik geloof het gewoon niet. En dat is echt een rotgevoel. Understatement.

Vandaag was er opnieuw een situatie waarbij dat gevoel weer teveel ruimte kreeg. Samen met onze oudste ging ik op pad om te winkelen. Het was een goede dag maar ik moet altijd rekening houden met de rest van de dag. Het einde van het winkelen is niet het einde van de dag. Ik bereide mijn zoon hierop dus voor waarop hij antwoorde: “mam, dat begrijp ik wel. Ik ga liever naar huis als het niet meer lukt dan dat jij hier met heel veel pijn loopt”. En die reactie was zo lief maar bezorgde mij ook direct weer dat schuldgevoel.

Ik denk niet dat ik het ga kwijtraken. Diep in mijn hart weet ik echt dat ik mij niet schuldig hoef voelen maar het zit zo diepgeworteld. Ik baal dat ik soms die negatieve factor ben. Ik baal van mijn eigen falen en ik baal van de impact die opstaan en zorgen voor je familie heeft.