Maanden van therapie hebben enorm geholpen bij het verwerken van het verdriet dat er is. Het verdriet van verlies, verlies van jezelf en het beeld dat je van jezelf hebt. Die verwerking is een proces en ik durf te zeggen dat ik al heel ver ben. Hoe cliché maar het gaat met vallen en opstaan. Hoe het leven er nu uitziet is anders dan ik bedacht had maar dat is nu oké.
En toen ik dacht dat ik dit allemaal wel verwerkt had sprak ik mijn teamleider om te bespreken hoe ik afscheid wilde nemen. Ze zei dat ze vond dat ik er goed over kon praten en dat ze echt verschil merkte met een poos geleden. Ik was er trots op dat ze dit zei want ik heb heel hard gewerkt aan mezelf dus dat ze dit opmerkte maakte me extra blij. Hoe langer het gesprek duurde hoe wiebeliger mijn stem werd. Het overviel me. Hoezo raakte mij dit? Ik had dit verdriet toch aangepakt en ben er toch oké mee dat ik waarschijnlijk arbeidsongeschikt word verklaard? Ik worstelde hier mee en begreep het niet helemaal tot mijn man heel verstandig opmerkte: “verwerken betekent niet dat je nooit meer verdriet hebt”. En toen hoorde ik mijn innerlijke millenialpuber heel hard DUH roepen. Natuurlijk had hij totaal gelijk. Het was fijn om dit ineens te beseffen want hierdoor kon ik het verdriet ruimte geven.
De afgelopen dagen flitsen er telkens gebeurtenissen door mijn hoofd, kleine scènes van de afgelopen jaren. Ik denk vaak weer even aan fijne momenten en reflecteer een beetje op mijn ontwikkeling. Het waren prachtige jaren. Jaren waarin ik gegroeid ben en sommige collega’s heel dicht om mij heen stonden op verscheidene momenten. En dan bedoel ik niet alleen tijdens het ziek-zijn. Het is een hecht team met veel ruimte voor onze persoonlijke situaties. Ik voelde me er zo veilig en thuis. Zelfs de afgelopen twee jaren waarin ik er veel minder kon zijn en zelfs maanden helemaal niet, voelde ik mij onderdeel van een geheel.
In het begin werkte ik en studeerde ik ernaast en heb ik echt keihard gewerkt om mijn bevoegdheid te halen. Daar ben ik best boos over geweest. Want al dat werk is voor niks. Natuurlijk weet ik dat dit niet zo is maar toch voelt het wel een beetje zo. Ook dit is onderdeel van de verwerking en het verdriet. Afgelopen dagen terwijl ik weemoedig ronddwaalde in mijn herinneringen kon ik ook zien dat de persoon die ik nu ben ook gevormd is door dat harde werken. Doordat ik bewust koos voor deeltijd studeren was ik enorm gemotiveerd om een goede docent te worden. Die ontwikkeling die ik doormaakte had ik niet willen missen. Mede daardoor ben ik wie ik nu ben.
En nu is het zover. Afscheid nemen. Afscheid nemen betekent dat je weggaat en niet meer terugkomt. Ik ga en kom niet meer terug. En dat doet zeer. Ik ben straks niet meer onderdeel van dat fijne team. Dan hoor ik er niet meer bij. En dat besef kwam ineens keihard binnen. Ook al is er sprake van verwerking, bij levend verlies eindigt verdriet nooit om de dingen waar je telkens opnieuw afscheid van moet nemen. Dat wetende maakt het niet makkelijker maar helpt je wel om je eigen emoties te begrijpen. Tranen omdat ik wegga van een plek waar ik niet weg wil, zijn daarom oké. Ik begrijp mijn eigen verdriet en laat het er zijn.
Als ik straks definitief de deur uit loop doe ik dat met pijn in mijn hart maar ik kijk met zó veel plezier en liefde terug naar prachtige jaren.
Tromboos3 
Plaats een reactie