Tromboos3

Een poos geleden schreef ik over de stabiliteit waar ik zo naar verlang. En nog steeds is dat verlangen vrij sterk. Vandaag bleek weer dat het nog steeds niet zo ver is.

Ik ben echt doodop en zit er een beetje door. Ik heb naar mijn lijf geluisterd en geprobeerd niet te hard van stapel te lopen zoals ik al schreef een paar dagen geleden. Dat ging uiteindelijk best goed, ik merkte dat ik weer fitter werd en goed herstelde van de operatie. Elke dag even een rondje lopen en op de fiets mijn kinderen naar school brengen. Maar wat ik ook merkte was de pijn, de buikpijn werd al erger en de klachten in mijn been zijn erger dan voor de operatie. En dat klopt niet.

Ik heb het ziekenhuis gebeld en mocht de volgende dag direct komen voor controle. Ik zou pas over twee weken pas hoeven maar dat hebben ze vervroegd. Ik ben en blijf zo dankbaar met deze reactie van de vaatpoli in Drachten. Ze nemen je enorm serieus en reageren adequaat want de PA kwam met een plan na de controle die ik niet had verwacht.

Zoals ik gewend ben werd er eerst een duplex gemaakt van mijn buik, lies en bovenbeen. De uitslag wordt uitgewerkt en als de PA dit gelezen heeft krijg ik te horen hoe of wat. Het beeld geeft niet veel anders aan dan vorige week, wel zagen ze turbulentie (ja dat kan dus ook in de vaten blijkbaar) in de lies en de verwijdde buikvaten. Dat laatste is bekend maar lijkt nu al meer klachten te gaan geven. De symptomen passen bij het Pelvic Congestion syndroom. Dit laatste is geen verrassing en heb ik al vaker besproken met de PA. Wat ik niet verwacht had is dat ze nog een stent erbij willen plaatsen en misschien de vaten in m’n buik coilen (afsluiten doormiddel van een veertje). De stent zal de onrust wegnemen uit het vat en zorgen dat de afvoer verbeterd wordt. Het coilen zal hopelijk druk van de vaten in de buik halen. Vanwege de pijn die ik heb sta ik nu op de spoedlijst want ik heb ingestemd met deze nieuwe ingreep. Op de vaatpoli vinden ze dat mijn situatie dusdanig  dat er druk achter gezet wordt zodat ik snel geholpen word.

Een beetje overrompeld kwam ik uit het gesprek. Mijn moeder was mee en heeft veel vragen gesteld. Prettig als je samen alles aanhoort. Ik ben zo blij dat ze mij serieus blijven nemen en het is opnieuw een bevestiging dat ik heel goed aanvoel dat er dingen niet kloppen in mijn lijf. Hier blijf ik op vertrouwen!

Het kost weer even tijd om dit op een rijtje te krijgen want ik zag de laatste operatie als eindpunt van een twee jaar durende strijd die eindelijk voorbij is. En twee jaar omvat het eigenlijk niet, ik kan wel spreken van vier jaar. Ook dit hoort bij het rouwproces, waarvan de cyclus zich blijft herhalen. Ik zal er weer ruimte, tijd en liefde aan moeten schenken en dat is niet makkelijk. Toch kijk ik niet op tegen deze operatie. Het is fantastisch hoe ze zich op de vaatpoli inzetten om te zorgen dat ik zo min mogelijk pijn heb. Daar ben ik zo blij mee. Ik vertrouw op hun expertise en dat alleen al geeft een beetje rust.

Ik ga weer paracetamol toevoegen aan de dagelijkse dosis drugs op een spiegel op te bouwen op advies van de PA. Hopelijk is het hier een op vol te houden en krijg ik snel een datum.