Tromboos3

Al weken weet ik dat ik afscheid neem van mijn werk. Meer dan een half jaar geleden gaf ik mijn laatste les al. In de tijd erna heb ik daar heel wat tranen om gelaten maar ontdekte ik ook dat het beter is nu ik niet meer werk. Het werd al gemakkelijker om langs te gaan. Juist door langzaam afscheid te nemen kon ik het op mijn eigen manier verwerken. Telkens wat spullen meenemen naar huis creëerde een natuurlijke afstand.

Mijn afscheid bespreken en de WIA aanvragen waren momenten die het verdriet weer deden oplaaien. Denkend dat ik het verwerkt had werd ik door die dingen juist weer met mijn neus op de feiten gedrukt dat verdriet en rouw niet iets is wat je helemaal afsluit. Het komt in golven en kan je dan overspoelen. Inmiddels heb ik wel geleerd het te laten gebeuren en alle ruimte te geven aan deze gevoelens.

Toch zijn er dingen die iets kunnen oproepen waarvan je niet had gedacht dat het je zo zou raken. Ik haalde kort geleden mijn laptop op om een filmpje te editen voor de diploma-uitreiking van de vierde klas. Toen ik dit maandag klaar had besefte ik ineens dat ik naast mijn afscheid nog iets moest doen wat het heel definitief maakt. Namelijk het inleveren van mijn laptop en sleutels. Zodra ik dat heb gedaan maak ik fysiek een einde aan mijn ‘horen bij’. Dan hoor ik er echt niet meer bij. Ik kan niet meer parkeren op de parkeerplaats, een lokaal openen, ik kan niet meer in de berging en heb ook geen eigen kast en kluisje meer. Ik hoor er niet meer bij.

Het schooljaar loopt op z’n einde dus ik zal die spullen moeten gaan inleveren. Hoewel ik officieel nog even aan mijn werk blijf verbonden neem ik bewust afscheid aan het einde van het schooljaar. Na de vakantie zal voor mij dan een nieuwe start zijn. Heel bewust heb ik hiervoor gekozen. Gisteren heb ik mijn leidinggevende laten weten dat ik mijn spullen kom inleveren en volgende week is het afscheid. Ik tel de dagen af, de dagen dat ik er nog bij hoor. Een beetje buikpijn en wat spanning en telkens een stem die resoneert in mijn hoofd met de woorden ‘nog een paar dagen en dan is het ècht’. Ik kijk niet uit naar het moment dat ik m’n afscheidsspeech eindig en dat die dag voorbij is want dan ís het echt.

Ik weet dat elk einde ook een begin is maar nu zit ik midden in dat einde. Een einde waarvan ik al maanden weet dat het komen gaat. Ik dacht dat ik er vrede mee had en dat ik dit “even” aanging maar hoe dichterbij het komt des te pijnlijker het weer wordt.

Rouw. Levend verlies. Zo’n rauw en pijnlijk proces. Elke keer word ik geconfronteerd met afscheid maar deze ga ik doen met tranen èn een lach.