Tromboos3

“Ik heb helaas niks meer in mijn trukendoos“

Een tijdje terug kreeg ik een oproep voor de dermatoloog. In de email met de afspraakbevestiging stond dat er ook een echo gemaakt zou worden. Ik nam aan dat de vaatchirurg overlegd heeft met de dermatoloog zoals hij beloofd had. In onze laatste afspraak was zijn boodschap dat aan de binnenkant van het been niks meer gedaan kan worden maar wellicht wel van buitenaf. Aangezien het geen eenvoudige zaak is zou hij de casus met de dermatoloog bespreken. Met dit in het achterhoofd ging ik er vanuit dat daarom deze afspraak ingepland is.

Ik werd ontvangen door een co-assistent die al snel de arts er zelf bij haalde. Dat gesprek duurde zo kort dat ik denk ik een record behaald heb met de snelheid waarmee ik weer bij mijn auto was. Het was namelijk heel simpel. “Ik heb niks meer inijn trukendoos”. De dermatoloog kan dus ook niks meer doen. We hebben alles geprobeerd.

Alles.

Het klinkt nu vrij zakelijk maar dat is niet eerlijk. Er hebben twee artsen koffie gedronken en mijn zaak besproken. Ze hebben gekeken of er nog iets te verbeteren valt. Helaas niet. De dermatoloog was meelevend, wist wie ik was en hoe de situatie in elkaar zat. Dat maakte het niet erg om deze boodschap nogmaals te horen. Ook hoef ik niet over een maand weer heen voor kousencontrole (elk jaar krijg ik twee van die sexy kousen aangemeten).

En wat vind ik daar eigenlijk van? Heel weinig geloof ik. Een soort laconiekheid en onverschilligheid. Ik had niet veel verwacht en werd daarom dus ook niet teleurgesteld. Het enige dat ik merkte was intense vermoeidheid, tot vier uur in de middag lag ik op de bank met veel pijn. Vroeg op bed en door met het leven 💪🏻.

Het positieve aan dit verhaal? Ik hoefde geen parkeerkosten te betalen vanwege mijn korte bezoek.