Er was eens een jonge vrouw van net 23 die hoogzwanger thuis aan het wachten was op het moment waarop haar bevalling zou beginnen. Het was al dagen erg warm en er werd zelfs gesproken van een hittegolf. De vrouw voelde zich de afgelopen maanden goed en had een hele fijne zwangerschap gehad. Het enige wat ze merkte was de manier waarop ze liep. Door wat pijn en ongemak lukt dat steeds minder. Op een van die ochtenden waarop ze uitkeek naar haar baby kon ze een bepaald gevoel van onrust toch niet helemaal meer ontkennen. Haar been begon pijn te doen en ook voelde ze zich een beetje raar. Aangezien het inmiddels week 39 was zag de vrouw haar verloskundige meerdere keren per week net als die dag. Na negen maanden van een totaal onbezorgde zwangerschap bleek dit keer haar bloeddruk nogal hoog. De verloskundige vond dit reden om haar naar het door te sturen voor controle. Alles leek in orde en de vrouw ging weer naar huis. De volgende dag voelde de vrouw zich minder goed en belde de verloskundige opnieuw. Die middag werden er onderzoeken gedaan naar het been van de vrouw want inmiddels kon zij amper lopen en had ze veel pijn. Na een echo werd trombose uitgesloten. Toch bleef de vrouw volhouden dat er iets niet klopte. Een jonge arts-assistent nam het op voor haar en na een lang beraad werd besloten om de vrouw in te leiden.
Die avond sliep de zwangere op de kraamafdeling van het ziekenhuis wetend dat zij de volgende dag moeder zou worden. Na een onrustig nachtje was het om zeven uur zo ver. Haar vliezen werden gebroken en via het infuus werden weeënopwekkers toegediend, om acht uur was het wachten gestart. De jonge vrouw reageerde heel snel op de medicatie en twee uur na de start zat zij midden in een heftige weeënstorm. Na een ongecompliceerde en vlotte bevalling waren zij en haar partner om 14.00 ouders van een gezonde jongetje. Die nacht bleven ze nog in het ziekenhuis omdat de bevalling de nodige impact had op de energie van de jonge vrouw. De volgende ochtend ging het gezin naar huis.
De eerste dag ging prima maar onwennig, precies zoals je mag verwachten bij een eerste kindje. De eerste nacht thuis was niet zo’n succes maar ook dat hoorde erbij vonden de jonge ouders. Helaas was de kraamverzorgster de volgende ochtend niet tevreden over de gezondheid van de jonge moeder. Na beraad met de verloskundige werd zij weer naar het ziekenhuis gestuurd, 24 uur na haar ontslag was ze weer op de afdeling. Want wat bleek na het maken van een echo, er was toch sprake van trombose. Een aantal dagen bleven moeder en kind op de kraamafdeling waar beide konden bijkomen.
De vrouw kreeg een steunkous aangemeten die zij de komende twee jaar moest dragen en medicatie voor drie maanden. Gelukkig knapte de vrouw weer snel op haar baby was heel makkelijk en kerngezond. Na korte tijd was alles terug naar normaal en startte een nieuwe tijd voor dit jonge gezin.
Die jonge vrouw kijkt vandaag terug naar hoe haar tromboseverhaal elf jaar geleden zo begon. Ze kijkt naar haar zoon die inmiddels in groep 8 zit en haar moeder maakte. Een dubbel weekend. Een weekend van feest maar ook van een beetje verdriet. Elf jaar geleden wist ze nog niet wat haar te wachten stond en hoewel die eerste trombose nog niet de impact had die het nu heeft, was dat wel de start. Ze focust op haar zoon, vol trots, de jongen die haar moeder maakte.
Tromboos3 
Plaats een reactie