Dit is zo’n verhaal waarbij je niet helemaal weet waar je moet beginnen omdat je het zelf ook maar net begrijpt. Ik hoop dat ik er een samenhangend verhaal kan maken. Aangezien ik het hele medische traject deel hoort ook dit erbij, wanneer het even niet helemaal soepel gaat. En dat zijn misschien niet eens de juiste woorden om te geven aan wat er gebeurde op de OK. Laat ik duidelijk zijn; ik verwijt niemand iets en er is goed gehandeld.
Ik begin gewoon bij het begin. Op de ochtend van de opname was ik in de veronderstelling dat ik voor een dagopname kwam en die avond weer lekker in mijn eigen bed zou slapen. Ik zou coils krijgen in mijn buik. Hiermee sluiten ze spataderen af die pijn veroorzaakten. Een gevolg van de problemen in mijn been. Dit heb ik besproken met de vaatchirurg.
Na het bloedprikken om mijn nierfunctie te checken moest ik naar de afdeling voor dagopname. Ik kreeg een operatieschort en katheter waarna ik moest wachten tot de OK klaar was. Op dit moment was al twee keer gevraagd waarom ik werd opgenomen en op mijn antwoord ‘coilen’ werd instemmend gereageerd. Voor je de OK daadwerkelijk ik gaat kom je op de Pre-Op, hier maken ze je helemaal klaar en krijg je een infuus. Ook hier kreeg ik weer de vraag waar ik aan geholpen werd en weer werd er instemmend gereageerd. Dus tot op enkele minuten voor ik de OK in ging wist ik nog steeds niet beter dan dat ik een kleine ingreep zou ondergaan en die avond weer naar huis zou mogen.
Het aanprikken van het infuus was een drama. Het wilde niet lukken. En dat doet PIJN! Nait soez’n denkt het Groningse in mij dus na een tijdje porren gaf de verpleegkundige het zelf op en kozen we voor de makkelijke weg: in de holte van elleboog. Helaas moest ik toen best even een poosje wachten maar al het personeel is super lief en kletst je door het wachten heen. Toen werd ik opgehaald en naar de OK gebracht en kreeg ik opnieuw de vraag waarvoor ik kwam en toen begon de verwarring. Toen ik namelijk aangaf dat ik voor coils kwam zeiden de dames daar dat ik een stent zou krijgen en gedotterd zou worden, dat is wat er gepland stond. Omdat ik lag en werd voorbereid weet ik niet helemaal wie of wat precies aan de bel heeft getrokken maar er werd mij vertelt dat de radioloog (die voert het mede uit) aan het overleggen was met de vaatchirurg. De radioloog kwam toen bij mij en heeft uitgebreid uitgelegd wat zijn plan was en dat hij er van overtuigd was dat deze ingreep goed zou zijn voor mij. Ik stemde toe want dit was aanvankelijk ook het plan waar ik toen van harte mee instemde.
Misschien weet je het nog van eerdere blogs maar in mei is, we noemen het even plan A, dit bedacht en direct aangevraagd. Dit was na het zien van een vernauwing op een echo. Het plan zou besproken worden in een MDO met alle specialisten in NL. De vaatchirurg heeft later na dit MDO met mij besproken dat er twijfel was of dit ging helpen, hij dacht van niet. Coilen was toen wel een optie waar ik mee instemde. Plan B zeg maar.
Dus daar lig je dan. Ik moest even schakelen maar kon me heel goed overgeven aan de situatie. De radioloog was heel lief en duidelijk in zijn uitleg. Hij legde uit dat het verlengen van de stent in zijn ogen echt zou helpen bij de onrust die er te zien is op meerdere onderzoeken. Ik vroeg ze mijn partner te bellen aangezien dit betekende dat ik een nacht zou blijven. Gelukkig leef ik onder het motto ‘een slimme meid is voorbereid’ en had ik alles mee voor een overnachting. Twee tellen later was ik onder zeil en kon de “pret” beginnen.
Een tijd later werd ik wakker op de verkoever en voelde ik me goed. Ten op zichte met de vorige keer was het verschil groot. Vlak voor de avond was ik op de voor mij bekende afdeling en werden de sleeves om mijn benen aangesloten. Die pompen telkens op en lopen dan weer leeg om de doorbloeding goed door te laten gaan want je hebt tien uur bedrust (!). Omdat ik in de ochtend op de dagopname was opgenomen had ik geen eten kunnen kiezen. Gelukkig was de verpleegkundige zo lief om voor mij twee croissantjes te regelen❤️. De nacht was vreselijk met dank aan mijn lawaaierige overbuurman maar dat is helaas het leed dat slapen op een ziekenhuiszaal heet.
Die ochtend kwam de PA van de afdeling en bespraken we waar de verwarring is ontstaan. Haar aanvraag ik nooit verwijderd of vervangen door die van de vaatchirurg. Ik wil er niet super diep op ingaan maar ik ben blij dat er is gekeken wat goed is voor mij en dat meerdere specialisten het eens waren dat een extra stent best eens voor verlichting kan zorgen! Plan B, het coilen, is volgens de radioloog een goede vervolgstap maar eerst moet de weg ernaar toe zo open mogelijk zijn. Dat is nu gebeurd en over 3 weken gaan we kijken of ik nog klachten ervaar aan mijn buik. Omdat mijn controles verder goed waren mochten de sleeves weer af en werd het drukverband verwijderd. De wond was mooi droog en met een nieuwe pleister kon ik er weer tegenaan. Tijd voor een nieuwe duplex om het resultaat binnenin te bekijken.
Per rolstoel werd ik naar poli van vaatchirurgie gebracht naar mijn “vriendin” die altijd de echo’s doet. Heel gezellig altijd maar niet helemaal de bedoeling dat we elkaar nu alweer zagen zeiden we beiden. De uitslag krijg je niet direct dus ik werd weer teruggereden naar mijn bed. Ik moet zeggen dat ik daarna zo heerlijk geslapen heb. Doodvermoeiend zo’n half uurtje ertussenuit.
Vrij snel kwam de PA weer met de uitslag. De bloedflow was nog niet helemaal optimaal, dat is de snelheid waarmee het bloed stroomt. Aangezien ik een hele lage bloeddruk had (onderdruk van 48) was dit niet zo gek. Wel is er nog een kleine vernauwing te zien maar het is grotendeels weg. We kunnen zeggen dat se operatie goed is geslaagd. Ik kreeg groen licht om naar huis te gaan als die bloeddruk weer wat beter zou zijn in de middag.
Om 16.00 was het tijd om te gaan en na een hele lang tijd wachten bij de apotheek zat ik eindelijk weer in de auto naar huis. Nu is het afwachten wat dit gaat doen. Ik ben heel sceptisch ondanks dat de PA en de radioloog hoopvol zijn. Ik heb dat namelijk zo vaak gehoord en toch blijf ik veel pijn houden. De PTS gaat hiermee ook niet weg maar ik hoop zelf wel dat de druk iet wat verlicht wordt.
Ik ben echt verbaasd over mezelf dat ik zo rustig in die OK ben gebleven. Totale overgave. Dat heeft er ook mee te maken dat er heel duidelijk is gecommuniceerd en ik een stem in dit alles heb. Dus ondanks de verwarring voel ik geen verwijt. Wel schrok ik toch wel weer van het feit dat het hele gebied gedotterd moest worden. De radioloog gaf al aan dat dit waarschijnlijk niet de laatste keer is. Dat wist ik wel een beetje maar toch is het horen van zo’n boodschap wel weer even een bevestiging. Soms is dat ook nodig.
Het.zit.niet.tussen.mijn.oren.
Tromboos3 
Plaats een reactie