Tromboos3

Na mijn operatie begin oktober ging het herstel voorspoedig. Na ongeveer een week kon ik thuis weer wat dingen oppakken en er af en toe even uit. Dat gevoel duurde helaas niet zo lang. De buikpijn kwam terug en werd telkens heviger. Omdat er nog een ingreep aan zit te komen, die vooral gericht is op het verhelpen van de buikklachten die ik al maanden heb, was ik niet echt gealarmeerd. Toch heb ik na een paar dagen toch contact opgenomen met de vaatpoli. De pijn was niet meer met paracetamol op te vangen. Ik werd snel gebeld door de PA voor overleg. We bespraken mijn klachten en concludeerden beide dat het waarschijnlijk komt van PCS(Pelvic Congestion syndroom). Om uit te sluiten dat het niet toch iets anders is kreeg ik het advies om mijn ontstekingswaarden te laten checken bij de HA. Ik mocht langskomen als ik wilde maar ik besloot eerst even langs de HA te gaan. Ik wilde niet onnodig een echo laten maken om vervolgens te horen dat er niets veranderd was. Een klein stemmetje in mijn achterhoofd zei dat ik het wel serieus moest nemen.

De volgende dag belde ik de HA en ik mocht direct langskomen, er was al vroeg een plekje. Mijn eigen HA was met vakantie en daarom ontmoette ik de plaatsvervangende, ik denk al gepensioneerde, arts. Een pittige dame die niet zomaar genoegen nam met de goede uitslag van de bloedafname. Ze belde met de vaatpoli en eisde zo ongeveer dat ze mij zouden zien. Zij vond het niet oké dat ik zoveel pijn had. Ik ben eerst naar huis te gaan om even af te wachten wanneer ik terecht kon. Aan het einde van de ochtend belde de HA mij weer en vertelde dat de vaatpoli op basis van de klachten en het onderzoek van die ochtend wilde dat ik naar de SEH zou gaan.

Dus…

Om half één pakte ik snel wat spullen en mijn autosleutels. Mijn man kwam thuis om te lunchen en de beide jongens kwamen ook net uit school. Snel een kus en een doei en ik ging. Mijn schoonmoeder vroeg nog of ze moest gaan maar ik dacht na een tijdje wel weer naar huis te mogen. Gewoon wat pijnmedicatie en weer door dacht ik dat de uitkomst zou zijn.

Op de SEH mocht ik direct naar een kamertje waar een verpleegkundige alles opschreef en bloed afnam. Het lange wachten begint dan want zo’n uitslag duurt zeker 1,5 uur. Ik weet niet meer precies wat er in welke volgorde plaatsvond maar meerdere mensen kwamen opnieuw en opnieuw vragen wat er precies aan de hand was. Wat er precies speelde was gewoon niet duidelijk. Uiteindelijk kwam “mijn” vaatchirurg langs die vertelde dat hij dacht aan een dijbeenbreuk (google maar, het is iets anders dan je denkt). Ik zou een echo krijgen en een afspraak met een chirurg op korte termijn. Al snel kon ik terecht voor die echo en hier bleek toen eindelijk wat er precies aan de hand was.

De laborant van de radiologie deed een uitgebreid onderzoek van alle organen om vervolgens te eindigen op de plek waar ik de meeste pijn had en daar bleek een grote cyste op mijn eierstok te zitten. Terug in de kamer van de SEH werd ik naar de gynaecoloog verwezen. Het was inmiddels tegen 18.00 dus ik liep in een verlaten ziekenhuis naar de poli van de gynaecologen toe. De gyn ving me op en deed onderzoek. Dit deed zoveel pijn waardoor ik bijna flauwviel. De arts nam het gelukkig echt serieus en wilde die zelfde avond al opereren. Ik schrok wel een beetje maar besefte ook dat zoveel pijn eigenlijk niet normaal is.

Operen bleek geen optie want ik gebruik bloedverdunners. Zodra er een bloeding zou ontstaan konden ze die niet stoppen. Daarom werd ik eerst opgenomen, kreeg ik een morfinepomp en is de antistolling die ik slik gestopt en omgezet naar injecties. Opereren is in mijn geval extra risicovol vanwege mijn voorgeschiedenis. Antistolling helemaal stoppen was geen optie.

Die middag ging ik totaal in onwetendheid naar het ziekenhuis en kwam ik pas 5 dagen later weer thuis. Op dat moment besefte ik voor het eerst dat al die memes in mijn algoritme misschien wel waar zijn. De uitspraak ‘chronisch pijn betekent leven met pijn waarvoor een ander de dokter belt‘ sloeg nu ook op mij. Ik heb lang getwijfeld of de pijn erg genoeg was voor het zien van een dokter. Ik vond dat wel een gek moment, het moment van besef. Leven met pijn is zo gewoon geworden dat als je het toelaat en erkent het misschien wel erger is dan je doorhad.

Die avond kwam mijn man een tas brengen met spullen. Ik had ondertussen een infuus gekregen en morfinepomp zodat ik zelf de pijnbestrijding kon regelen. Toen kon ik eindelijk ontspannen en merkte ik hoeveel stress mijn lijf eigenlijk had doorstaan. Dit klinkt misschien dramatisch maar ik kon eindelijk weer ontspannen. Die nacht sliep ik niet geweldig maar gelukkig had ik de kamer voor mezelf dus kon ik doen wat ik wilde.

De volgende dag kwam er wat bezoek. Het medeleven van de mensen om mij heen was fantastisch. Thuis werd alles geregeld van de kinderen tot de was, m’n ouders en vriendinnen belden of kwamen langs, en via instagram en whatsapp werd ik overspoeld door reacties. 

Mijn morfinepomp werd verruild voor injecties. Vanwege het gevaar rondom bloedingen was nog niet helemaal zeker of ik die dag erna geopereerd zou worden. Op de OK moest eerst een plan gemaakt worden in overleg met de gynaecoloog. Die dag kwam dezelfde gynaecoloog twee keer langs en zag hoeveel pijn ik had. Zij gaf toen groen licht om die volgende dag de cyste weg te halen. Dat gaf rust. Na een redelijke nacht mocht ik mij weer omkleden in mijn favoriete blauwe outfit inclusief bijpassend haarnetje. Omdat het een spoedingreep was wist ik niet hoe laat ik aan de beurt zou zijn. Gelukkig werd ik om 10 uur al opgehaald tot mijn verrassing. Mijn man liep op dat moment op de parkeerplaats en moest even een sprintje trekken zodat we elkaar nog even konden zien.

Op de holding ging alles snel en in tegenstelling tot twee week geleden was het infuus ook zo gepiept. Op de OK was ik snel onder narcose en een tijdje later lag ik weer bij te komen op de verkoever. Hier krijg je gelukkig niets van mee. Normaal gesproken mag je na zo’n ingreep dezelfde dag naar huis maar ik ben natuurlijk een speciaal geval😏 dus ik bleef sowieso een nachtje langer. Uit voorzorg had ik weer pneumatische kousen die pompen (Ze blazen op en lopen leeg tegen het been aan) aan mijn benen gekregen. Die krijg je ook altijd na een dotter- of stentbehandeling. Deze simuleren lopen en stimuleren de bloedsomloop. Alles om een trombose te voorkomen. Gelukkig was er al morfine voorgeschreven want dit was zeker nodig. De nacht was dan ook pittig. 

De volgende dag stond een ander gynaecoloog, die ik nooit eerder ontmoet heb, aan mijn bed. Hij vond dat ik wel naar huis kon. Dat ik paracetamol, diclofenac en morfine kreeg boeide hem weinig. Ik moest maar uit bed komen en naar huis. De verpleegkundige en ik keken elkaar even aan en toen hij weg was besloten we samen dat dit echt nog niet mogelijk was en ik nog een nacht bleef. Mijn lijf was gewoon op. Het kon geen pijn meer verdragen. Afgelopen weken waren intens met beide ingrepen en de pijn die ermee gepaard ging. Mijn geest kon het niet meer aan. Ik brak totaal. Ik zat er helemaal doorheen. Ik wilde niet eens naar huis, ik kon gewoon niet. Gelukkig waren de verpleegkundigen aan mijn bed in die dagen zo onwijs lief en meelevend. Zij begrepen dat dit geen onwil was maar mijn lijf die even niet meer kon. Ook had ik een hele lieve kamergenoot, die de laatste twee dagen net even iets beter maakte.

De laatste nacht sliep ik heel goed en toen ik wakker werd wilde ik naar huis. Ik voelde dat het kon. Een dosis pijnstilling mee en lekker naar mijn eigen plekje. Nu ik dit schrijf ben ik al een paar dagen weer thuis. Elke dag voel ik mij weer wat beter. Er is veel gebeurd, ik heb de dagen zo kort mogelijk samengevat. Erover schrijven haalt de emotie weer omhoog maar dat is goed. Wel merk ik dat ik niet veel meer kan hebben. De veerkracht is er een beetje uit. Wanneer is veel teveel?