Schrijven is voor mij een manier om de emoties en gedachten uit mijn hoofd op papier te krijgen. Al bijna een jaar schrijf ik alles van mij af. Ik deel alles en dat is best kwetsbaar. Als lezer krijg je namelijk de ongefilterde waarheid. Natuurlijk probeer ik goede zinnen te maken en er een samenhangend verhaal van te maken maar de ups en downs komen aan bod. Ik vind het soms wel lastig om niet alleen maar negatief te zijn. Toch zijn dit wel de momenten waarop de drang naar schrijven groot is. Het heet niet voor niets tromboos. En met name boosheid is wat ik heel diep voel nu.
Het voelt als een razende storm in m’n romp. Waardoor je letterlijk het gevoel krijgt je lijf te bewegen net als de storm. Ontspannen lukt niet meer zo en mijn gedachten zijn meer aanwezig dan de focus op het hier en nu. Het gekke is, vind ik zelf, dat de boosheid niet gericht is op iets specifieks. Het is vooral een onrust en de sterke dringende tegenstribbeling. Ik wil dit niet. Ik wil dit lijf niet meer. Ik trek het niet meer. Kan ik dit nog wel aan?
Mijn emmer stroomt over.
Vorige week ging het goed. Ik kon per dag telkens meer en voelde me weer mezelf. Ik was opgelucht want dit betekende dat ik mijn verhuisplanning weer kon oppakken en rustig aan kon gaan inpakken. Zondag merkte ik dat ik vrij moe was dus luisterde ik daar goed naar en heb ik veel gerust. De dag erna had ik de hele dag trillende benen en af en toe een hartslag van 150 terwijl ik op de bank zat. Mijn hechting begon ook al meer te irriteren en werd rood en gezwollen. Ik voelde al aankomen dat dit wel eens een ontsteking kon zijn. Mijn hulplijnen (ouders in de zorg) zeiden dat ik naar de huisarts moest gaan, wat ik zelf ook al dacht. De volgende dag kon ik snel terecht. De huisarts heeft de hechting bekeken en concludeerde dat de hechting er ontstoken uitziet. Na wat pijnlijke onderzoeken en verrichtingen, ik bespaar jullie de details, kreeg ik antibiotica voorgeschreven.
Dit is natuurlijk helemaal niet enorm spannend. Het is op zichzelf niet iets ingrijpends maar voor mij is dit dat laatste steentje bovenop een al hele wankele stapel die het zorgvuldig opgebouwde bouwwerk doet instorten. En ik had het net weer keurig opgestapeld.
Dit is waar ik zo boos van word. Ik laat iedere keer de emoties komen zoals ik heb geleerd van de psycholoog. Ertegen vechten laat het proces alleen maar langer duren. Ik stop het niet weg en geef het een plek. Maar dit is zoveel achter elkaar dat de snelheid ervan ervoor zorgt dat mijn stapel compleet in elkaar dondert. Ik krijg het gewoon niet meer op orde in mijn hoofd.
Ik heb gewoon geen zin om dit weer te verwerken. Ik ben gewoon moe en zat van een lichaam dat niet lijkt mee te werken.
Over een paar dagen krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis. Een enorme teleurstelling voel ik nu. Ik had zoveel zin in die fijne spanning die hoort bij die laatste dagen voor een speciale dag. Nu wordt het overschaduwd door iets anders. Uit alle macht zoek ik naar de positieve dingen om mij heen. En dat voelt als een contradictie. Enerzijds moet ik het laten komen zoals het is maar anderzijds is het ook goed om niet bij de pakken neer te zitten. Hoe graag ik ook blij wil zijn, het lukt niet meer. Zoals ik al eerder schreef is de veerkracht weg.
Als een kind tijdens diplomazwemmen watertrappel ik uit alle macht. Ik mag niet kopje onder gaan. Verdrinken is geen optie. En zolang ik dat nog zo diep voel, weet ik dat het weer goed komt. Hoe en wanneer zijn vragen zonder antwoord. Mijn tranen zijn bijna op.
Toch eindig ik positief want de mensen om mij heen, dichtbij of ver weg, maken ook dat ik niet kopje onder ga.
Bedankt dat je appte. Bedankt dat ik je bellen mocht. Bedankt dat je op bezoek in het ziekenhuis kwam. Bedankt voor je kaart. Bedankt voor die bos bloemen. Bedankt voor het eten dat je kookte. Bedankt voor die knuffel. Bedankt voor je woorden. Bedankt voor je hulp in huis. Bedankt dat je ook huilde. Bedankt voor het lezen van mijn sores. Bedankt voor je reactie of je like. Bedankt voor die reep chocolade. Bedankt voor de flauwe grappen. Bedankt voor de boodschappen. Bedankt dat je mij belde. Bedankt voor dat onverwachte bezoek.
Tromboos3 
Plaats een reactie