Tromboos3

Ik woon bijna mijn hele leven al dichtbij de stad Groningen. Sinds twaalf jaar is dit ook de woonplaats die ik invul wanneer het nodig is. Het hoofdstation is een plek die ik goed ken en waar ik ook heel wat jaren dagelijks ben geweest. Het UWV is zo’n gebouw dat daar bij hoort. Eerlijk is eerlijk, het heeft niet altijd op het hoofdstation gezeten maar dat logo hoorde wel bij een bezoek aan het centrum. Nu mocht ik er naar binnen.

Gespannen. Klamme handjes. Koud en warm tegelijk. De spanning was echt heel hoog. Ik voelde mij een soort crimineel die heel hard z’n best moet doen om niet “ontmaskert” te worden. Sinds ik die brief in huis heb met de afspraak zit er een stem in mijn hoofd die vooral probeert duidelijk te maken dat ze er nu achter gaan komen dat het helemaal niet zo erg is. En dat is echt heel raar want ik weet wel dat ik de boel niet bedonder, en toch zat ik in de wachtkamer heel hard te hopen dat het goed kwam.

Lopen naar de bushalte, de rit naar het station en een poos wachten in de wachtkamer doet niet veel goed voor mij. Toen ik werd opgeroepen zag de arts direct al dat ik niet lekker liep hoewel ze daar niets over zei op dat moment. Het stelde mij enigszins gerust want dit is wel realiteit. Nog voor ik überhaupt in het kantoor van de arts zat, was mijn energie al aardig leeg en de pijngrens bereikt.

We spraken een uur lang.

Een gesprek waarin mijn belastbaarheid aan bod kwam en de weerslag die het heeft op mijn mentale gezondheid. De arts merkte op dat de afgelopen jaren veel is gebeurd. Toen ze dit zei merkte ik enige ontspanning, ze nam het serieus. Er was alle ruimte voor mijn verhaal en ze had zich goed ingelezen. Ik vond het pittig om alles zo te vertellen maar het was wel een goed gesprek. Dit bleek vooral toen de arts aan het einde vertelde wat haar bevindingen waren en hoe het nu verder gaat. Als ik de uitslag krijg zal ik hier meer delen Nu ik kan zeggen dat ik het gesprek als zeer prettig heb ervaren.

Normaal ben ik zeer open over alles maar ik merk dat ik hier even wat meer tijd voor nodig heb. Alles is nog erg onzeker en er zijn meerdere scenario’s mogelijk. Nu ik dit typ merk ik echte ontspanning en tegelijkertijd een leeg gevoel. Want het enige dat nu nog rest is afwachten. Alle ingrepen zijn (voorlopig) achter de rug en deze laatste horde heb ik ook genomen.

Ik ging het gebouw in met het gevoel dat ik mijn toekomst in een snelhechter had gestopt die ik daar kwam afgeven. Afhankelijk van de persoon voor mij werd hier positief of negatief op gereageerd wat van grote invloed is op de beslissing die gemaakt moet worden. Alsof je iets afgeeft en zegt “alstublieft hier is mijn toekomst, doe er mee wat u goed dunkt”. Doodeng. Dat gevoel is niet helemaal weg en nog steeds weet ik niet hoe die toekomst er precies uitziet maar er gloort wel licht aan de horizon en dat gevoel is fijn. Op die manier het gebouw weer verlaten was goed.

Vraag mij één op één gerust naar meer informatie. Daar sta ik voor open. Deze plek voelt nu niet helemaal goed om, op dit moment, meer te delen dan dit.