Tromboos3

“Weet je wat ik het allerstomste aan dit alles vind? Dat ik wèèr aan het wachten ben”.

Omdat het gewoon minder gaat, minder energie en meer pijn bedoel ik dan, staat alles op een lager pitje. Vandaag zou ik gaan lunchen met een vriendin maar dat hebben we even uitgesteld. Ook het uitje op zondagmiddag heeft tot en met gisteren de nodige gevolgen gehad. De situatie dwingt me tot om een stap terug te nemen. Dat lijkt in eerste instantie heel erg merk ik altijd. Zodra ik erken dat het niet goed gaat en ik het belletje naar het ziekenhuis heb gedaan moet ik even schakelen. Dan is het echt en weet ik dat ik ernaar moet handelen. Maar eigenlijk is dat helemaal niet het meest vervelende. Dat is het wachten.

Dat begint na het plegen van het eerste telefoontje of bericht in de ziekenhuisapp. Als ik heb doorgegeven dat mijn klachten zijn toegenomen krijg ik niet direct antwoord. Het duurt even voor ik antwoord krijg of teruggebeld word door een arts. Wanneer dat is, weet ik nooit maar meestal duurt het één á twee dagen. Wachten dus. Tot nu toe kreeg ik altijd een controle-afspraak en ook dat duurde dan even een paar dagen. De uitkomst van die afspraak krijg ik direct te horen maar eventuele handelingen worden altijd besproken. Dus moet ik weer wachten. Dit kost meestal wel een paar dagen. Als het op een operatieve ingreep uitdraait, zoals meestal, word ik ingepland en ook dat kost weer even tijd, je raadt het al, wèèr wachten. En dat is echt vreselijk. Ik geef daar niemand de schuld van en ook zeker niet het ziekenhuis want dit is gewoon hoe het werkt maar het is echt heel erg kut. Sorry, gewoon kut.

Genieten van de dingen om mij heen lukt nu echt iets minder. Ook plannen maken gebeurd nu met kanttekening. Overal waar ik over nadenk heeft een spoor van ‘oh maar ik moet wel even rekening houden met een eventuele operatie’. Leven in het hier en nu en weer de draad oppakken ligt stil. Dat is geen keuze maar een ongewild gevolg van opnieuw een operatie moeten ondergaan.

Door dit te beseffen en te erkennen voor mijzelf hoop ik het enigsinds naast me neer te leggen maar man-o-man wat kan ik dat slecht; wachten.