Woest ben ik. Ontzettend boos, eigenlijk niet in woorden uit te drukken. Onderstaande quote kom ik geregeld tegen. Het legt mijn boosheid heel goed uit.
“Ik haat het,
om te moeten helen van dingen die nooit mijn fout zijn geweest.”
Stel je eens voor dat je van de een op andere dag ineens een arm moet missen. Je kon het niet voorkomen, er is helemaal niets wat je kunt doen om je arm te houden. Je bent die arm gewoon kwijt en krijgt ‘m ook niet meer terug. Je doet er alles aan om te leren omgaan met het feit dat je leven veranderd is. Misschien kan je het werk waar je zo van houdt niet meer uitvoeren. Iemand knuffelen is niet meer zoals voorheen en als je kinderen hebt kan je niet alles meer voor hen doen zoals eerst. Hoe zou dat voelen?
Beeld je eens in dat mensen dan aan je vragen hoe het met je is en dan vervolgens als reactie op jouw leed zeggen: “je moet vooral positief blijven.” Artsen doen hun best je te ondersteunen met medicatie en therapie. Je leert omgaan met je beperking en ziet dat er ook nog veel wèl kan. Toch mis je jouw oude ik.
Het kan wat bij je teweegbrengen dit voorbeeld. Ik hoop dat het je een beetje inzicht geeft. Want met dit voorbeeld probeer ik duidelijk te maken dat ondanks alle positiviteit, humor en het kijken naar wat ik nog wel kan, ik het mentaal zwaar heb. Want zoals de quote aan het begin van de blog zo mooi omschreef moet ik daarmee aan de slag. Ik kom geregeld bij een psycholoog en slik antidepressiva omdat ik moet herstellen van iets dat niet mijn schuld is. En het erge is; ik heb er ook nog eens geen invloed op.
De machteloosheid die mij soms overvalt is heel intens. Dat borrelt dan op en als een vulkaan barst deze boosheid dan uit. Ik vroeg de psycholoog vorige week nog: “gaat dit ook over?” Haar antwoord schokte mij echt. “Nee” zei ze “je leert er mee omgaan maar je zult altijd boosheid en verdriet bij je blijven dragen.” Dit blijft mij de hele week al bezig houden want ik vind dit een nare gedachte.
Wat mij betreft gaat het hele proces ook veel te langzaam. De lat ligt nog steeds hoog en ik moet van mezelf nu toch wel snappen hoe ik hiermee moet omgaan. Helaas werkt dit niet en gaat het langzaam. Gelukkig heb ik echt een hele goede psycholoog die niet schuwt om mij geregeld de spiegel voor te houden en te wijzen naar de innerlijke criticus (ik noem haar Paris Hilton). Die vindt het namelijk nooit goed genoeg.
Paris Hilton ga ik naast mijn boosheid en verdriet ook nooit kwijtraken. Wat ik nu leer is deze drie te herkennen. Zodra ik het opmerk hoef ik alleen maar te erkennen dat ze aanwezig zijn. Dat kleine stapje is het werk dat ik nu moet doen. Klinkt heel simpel. Het is het alles behalve.
Tromboos3 
Plaats een reactie