Tromboos3

Vandaag opende ik het filmpje dat gemaakt is op het personeelsuitje van een jaar geleden. De dag dat ik afscheid nam. Na acht jaar werken als vmbo-docent kwam er die dag een einde aan. Hoewel ik zakelijk gezien nog even verbonden bleef, was dit wel het moment waarop ik ‘tot ziens’ zei tegen mijn collega’s. In het filmpje is te zien hoe ik door een collega werd toegesproken. De mooie woorden, de cadeaus en mijn eigen speech.

Een jaar kostte het om dit te bekijken. Ik kon het niet eerder. Ik kon echt niet die confrontatie aan met die dag. Wat je geen aandacht geeft, kan niet groeien. Het verdriet om het afscheid nemen kon dus ook niet de aandacht krijgen die het eigenlijk verdiende.

Ik klikte het open en hoorde opnieuw wat er werd gezegd. Tranen liepen opnieuw over mijn wangen. Niet per se vanwege verdriet maar meer van trots. De dingen die werden gezegd waren zó kloppend en heel waar. Dat doet best goed. Mijn eigen speech horen was misschien wel moeilijker. Ik voel mijn keel weer samentrekken en weer wellen er tranen op. Ik herbeleef het intense gevoel van toen. Hoe kon dit gebeuren? Ik wilde helemaal niet afscheid nemen.

Twee keer ben ik afgelopen jaar op bezoek geweest bij mijn collega’s. Dat was goed en als vertrouwd. Ook iets wat ze mij teruggaven: ik werd gemist maar het leek ook alsof ik niet weg was geweest. Waarschijnlijk beseften diegenen die dit zeiden niet wat voor impact dit had op mij.

Een jaar later ziet mijn leven er anders uit. De rust die ik verlangde is er nog niet helemaal. Na de zomervakantie staan er weer onderzoeken op het programma. Wel zijn we verhuisd, heb ik een moes- en bloementuin waar ik veel te vinden ben. Opnieuw ben ik in therapie gegaan en heb ik ook weer hele donkere momenten meegemaakt. Het leven krijgt steeds meer vorm. Hoewel ik er niet voor koos, dit leven, waardoor ik ook vaak boos ben, zie ik ook mooie dingen die de ruimte hebben gekregen. De tijd die ik kan doorbrengen met mijn kinderen bijvoorbeeld. Enorm waardevol. Ook kan ik iets vaker er op uit met mijn gezin, want tijd om te herstellen is er nu.

Waar ik van waarde kan zijn en wat ik kan toevoegen aan de maatschappij is nog wel een uitdaging. Daarin mag ik nog milder zijn naar mijzelf. Gisteren hoorde ik dat ik ben gekozen als nieuw lid voor de schoolraad van de basisschool van mijn kinderen. Voor een ander misschien heel klein, maar sinds hele lange tijd heb ik het gevoel weer eens iets te kunnen betekenen voor een ander.

Nu is het eerst tijd voor vakantie. Genieten van tijd samen, avonturen en een klein beetje bezinning. Misschien bekijk ik het filmpje binnenkort nog een keer, misschien wel niet. Het doet echt nog pijn, maar ik zie wel de waardering die ik toen kreeg en die herinnering is waardevol! keer, misschien wel niet. Het doet echt nog pijn maar ik zie wel de waardering die ik toen kreeg en die herinnering is waardevol!