Tromboos3

Ken je die succesverhalen van mensen die ziek zijn? Dat ze hard gewerkt hebben aan herstel en nu bergen kunnen verzetten? Dat ze het zwaar hadden maar nu weer licht zien aan het einde van de tunnel? Die mensen die van een negatief iets in hun leven iets geweldigs hebben gemaakt? Vreselijk vind ik dat. Begrijp me niet verkeerd ik gun iedereen een succesverhaal. Ik bewonder diegene die het negatieve heeft omgedraaid in iets positiefs maar het lijkt wel alsof dit de norm is. Je moet een goed verhaal hebben over je ziekte en/of beperking anders ben je niet interessant genoeg. De media staat bol van dit soort verhalen. Hiermee wordt je uitgenodigd bij praatprogramma’s. Niemand zit te wachten op die persoon die vertelt dat hij ziek is geworden en niet meer beter werd. Dat hij moest leren leven met allerlei beperkingen en dat dit helemaal niet leidde tot een geweldig succesvol idee of bedrijf. Nee, want als je ziek bent en niet beter wordt dan is dat niet leuk om te horen. Het is een confrontatie. Een confrontatie met je eigen sterfelijkheid. Dan besef je ineens dat het jou morgen ook kan overkomen, en dat quinoa, hardlopen en 2 liter water per dag geen ticket tot een lang, gezond en gelukkig leven zijn.

Dus als je weer eens zo’n verhaal hoort op tv of leest in een tijdschrift bedenk dan dat daar tegenover heel veel mensen staan die niet zo’n verhaal kunnen vertellen en gewoon elke dag moeten dealen met (chronische) beperkingen waar ze niet voor gekozen hebben maar gewoon opstaan en zo goed en zo kwaad mogelijk hun leven leiden. Het leven waar ze niet voor kozen.