De internist regelde een doorverwijzing naar een vaatchirurg. Hier deed ik mijn hele verhaal en legde ik alle klachten uit. De arts gaf aan dat er een CT-scan nodig was om te kijken of er inderdaad sprake is van een artirieel vat dat het veneuze vat dichtdrukt. Want dit is precies wat er gebeurd bij het May Thurner Syndroom. Ik ging naar huis met enige hoop dat dit toch niet het einde was.
Kort hierna kreeg ik de oproep voor de ct-scan en een gesprek opnieuw met de vaatchirurg om de uitslag te bespreken. Een paar weken waren inmiddels voorbij en ik wilde het echt graag weten. Mentaal was het zwaar en fysiek kon ik ook maar weinig. Duidelijkheid was waar ik enorm behoefte aan had. Eind december kreeg ik het antwoord wat ik al verwacht had; het ging inderdaad om het MTsyndroom. Maar zoals ik ook al wist, want dat had ik al uitgezocht natuurlijk, konden ze in Groningen niets doen. Toen ik de arts vroeg of deze diagnose niet al eerder gesteld had kunnen worden kon hij dit niet bevestigen maar zijn twijfel en blik zeiden genoeg. In mijn ogen heeft de vorige internist hier steken laten vallen. Op basis van mijn klachten na de tweede dvt had er wel een belletje mogen gaan rinkelen. Of tenminste had ik serieus genomen willen worden. Vaak vraag ik mezelf af waarom er niet beter is geluisterd en doorgevraagd naar mijn klachten. Begeleiding bij pijn en herstel was er niet. Zoals ik al zei moest ik naar een andere vaatspecialist. Iemand die meer weet over MT. In Drachten hebben ze een vaatpoli die in nauw contact staat met het MUCM. Hier werken de artsen die begonnen met behandeling voor klachten bij MT. Samen met 2 andere ziekenhuizen, in totaal vier, zijn zij gespecialiseerd in en behandelen zij patienten met het May Thurner Syndroom. Opnieuw werd ik doorgestuurd…
2023 zou een goed jaar worden. Een diagnose dus wellicht behandeling! Vol hoop ging ik het nieuwe jaar in…
Tromboos3 
Plaats een reactie