Tromboos3

“Ik voel me eenzaam” zei ik op een middag tegen mijn man. Het was een enorme opluchting om dit te delen. Ik legde uit aan hem dat ik echt genoeg mensen om mij heen heb maar dat ik mij toch eenzaam voel.

Je hoort het vaak over eenzaamheid onder ouderen. Mensen om hen heen vallen weg en ondanks bezoekjes voelen zij zich toch alleen. Ook onder studenten is het een probleem wat àl vaker speelt. Hoewel ik het probleem echt erken begreep ik het nooit helemaal. Natuurlijk snap ik dat verminderde gezondheid en mobiliteit als gevolg heeft dat je wereld kleiner wordt. Een logisch maar onaangenaam gevolg. Hoe ouder je wordt hoe meer mensen uit je sociale kring zullen wegvallen. Dat je hierdoor eenzaamheid ervaart is in mijn ogen totaal niet gek.

Dat je als jonge vrouw met een groot sociaal netwerk je eenzaam kunt voelen had ik niet verwacht. En als ik er over nadenk dan is het helemaal niet gek want juist een de redenen die ik net noemde slaan ook op mij. Want mijn gezondheid en mobiliteit zijn ook verminderd. Hierdoor kom ik niet eens zoveel minder buiten maar doordat ik een stap terug moest nemen is vooral de spontaniteit weg. Alles moet ik plannen. Als ik bij school sta ga ik niet meer “even” koffie drinken met een vriendin. Op zaterdag kan ik niet mee op een ongepland bezoekje bij familie. Een wandeling kan alleen op een rustige dag en winkelen kan maximaal 1,5 uur mits er de volgende dag niets op de planning staat. En dat is oké, begrijp me niet verkeerd. Hierdoor voel ik me echt veel beter dan een poos geleden. Maar doordat de spontaniteit eraf is wordt het wereldje ook wel kleiner. Het effect van al het sociaal contact moeten inplannen is dat het minder is dan voorheen. Maar dat is het niet alleen, het gaat verder dan dat. Het is namelijk niet uit te leggen aan een buitenstaander hoe je je voelt en het proces waar je in zit is diepgaand en heeft zoveel ups en downs. De levens van anderen om je heen gaan in een andere versnelling dan die van jezelf waardoor ik soms het gevoel heb dat ik een bepaalde connectie mis of kwijtraak.

Dit alles samengevat is hoe mijn eenzaamheid eruit ziet. Ik ben zó dankbaar voor alle mensen op mij heen die mij steunen en voor mij klaarstaan, alleen zullen zij nooit precies begrijpen hoe het is. Niet alleen maar toch eenzaam.