Tromboos3

“Ik weet eigenlijk vooral één ding. Dat wat ik ècht wil onmogelijk is.“

Afgelopen week was het zover en ging ik naar het ziekenhuis voor de ingreep aan m’n been en buik. Op een nuchtere maag en een kleine dosis zenuwen ging ik naar de pre-op. Dezelfde super lieve verpleegkundige als vorig jaar zorgde dat ik klaar was om naar de o.k. te gaan. In tegenstelling tot vorig jaar was ik niet meer echt gespannen. We kletsten lekker terwijl ze het infuus op m’n hand bevestigde. De sedatieverpleegkundige kwam ondertussen ook aan m’n bed en eigenlijk was de sfeer heel fijn. Al snel was de o.k. gereed en werd ik daar heen gereden. Hier ging alles heel soepel en na het aanprikken van mijn lies was ik vertrokken. Toen ik wakker werd vertelde de arts dat het gelukt was en werd ik naar de verkoever gebracht. Mijn man werd gebeld en ik kon rustig bijkomen. Ik merkte dat ik best snel weer op aarde landde en dat ik me goed voelde. Het verplegend personeel van de dagdienst wisselde met de late dienst. Op dat moment werd ik heel benauwd en kreeg ik enorm hoofdpijn. Ik deed m’n ogen dicht en probeerde te slapen en rustig te blijven maar dat lukte niet echt. De verpleegkundige merkte mijn onrust en vroeg hoe het ging. Ze checkte geregeld hoe het ging en heeft toen aan de bel getrokken. Gezien mijn voorgeschiedenis en klachten was er een vermoeden van een longembolie. Er is een hartfilmpje gemaakt en ik werd naar de ct gebracht. Gelukkig is uit beide niets gekomen maar er was wel even stress. Een paar uur later dan verwacht lag ik aan het begin van de avond uiteindelijk weer op m’n kamer.

De benauwdheid zakte af en ik heb een goede nacht gemaakt. Je krijgt na zo’n behandeling sleeves om je benen die om de beurt oppompen om te zorgen dat je doorbloeding goed op gang komt en blijft, je hebt namelijk bedrust tot de volgende ochtend. Ondanks het lawaai van die pompen heb ik heerlijk geslapen. Ik voelde me weer veel beter. Halverwege de ochtend kwamen de arts en de physician assistant langs om de uitslag van de operatie te delen. Ze waren positief en vertelden dat mijn hele stent gedotterd is en dat dit echt nodig was. Dat ik aan de bel getrokken heb vanwege toenemende klachten was heel goed en moet ik in de toekomst blijven doen zei de vaatchirurg. Ik was best verrast. Aan de ene kant niet fijn dat de stent dus best dichtzat maar dat de klachten goed te verklaren waren vond ik wel goed nieuws. Wel kan het vaker gebeuren en hier is niets tegen te doen behalve medicatie, die ik al gebruik. Na het gesprek mochten de sleeves af en kon ik mezelf opfrissen. Met een beetje trillende benen lukte dit aardig. 

Aan het einde van de ochtend was er een controle-echo, een duplex moet ik eigenlijk zeggen. Ik moest even wachten in de wachtkamer en na een slaperig half uurtje werd ik weer naar de kamer gebracht. De PA kwam een uur later de uitslag delen. Wat hij kwam zeggen was absoluut niet wat ik verwacht had en het bracht me enigsinds in verwarring. Op de beelden is namelijk niet te zien dat de stent mooi open is. Er was zelfs weer een extra vernauwing te zien op de echo. En nu? De conclusie is dat we afwachten wat ik ga ervaren.

Ik weet het even niet. Alles wat ik verwacht had maar dit niet. Ik ging juist zonder verwachtingen heen, op zoek naar antwoorden en er zijn alleen maar vragen bij gekomen. En het rakelt vooral weer een heleboel op.

Over een paar weken moet ik weer heen voor controle en ook de tijd daarna zullen ze me in de gaten houden. Ik moet gaan ervaren of de ingreep geholpen heeft, dat weet ik nu nog niet. Helaas kan dit gebeuren en misschien is het ook niet de laatste keer dat ik gedotterd word. De tijd zal het leren.

De komende dagen doe ik nog even rustig aan maar ik voel me vrij goed. Ik ga gewoon door en zie wel hoe het verder gaat. Zonder verwachting ging ik het in, nu merk ik teleurstelling en verwarring bij mezelf. De onzekerheid waarvan ik verwacht had die achter me te kunnen laten is juist groter geworden. Hopelijk wordt het komende weken duidelijk(er). Omdat er veel weg is gevallen zoals revalidatie en werk is er geen druk en kan ik me gewoon focussen op herstel en mijn dagelijks leven. Uiteindelijk draait het daar om, dat ik mijn draai vind en gezond kan zijn op mijn manier.