Tromboos3

“Vorige week heb ik mijn kast uitgeruimd en mijn sleutels ingeleverd. Emotioneel momentje want: Ik ga met pensioen.
Na acht jaar trek ik de deur achter mij dicht. Eigenlijk gun ik dat iedereen. Met pensioen gaan als je 33 bent. Gewoon elke ochtend opstaan zonder je druk te maken over die ene leerling of die les die je niet zo goed hebt voorbereid.
Je vraagt je misschien af waarom je zelf die stap nog niet genomen hebt. Geen tijdsdruk, lekker doen waar je zin in hebt, geen dure vakanties meer of een stad bezoeken terwijl je op 30 pubers moet passen.
Echt fantastisch,  op je 33e met pensioen gaan. “

Zo begon mijn afscheidsspeech. Ik spreek een aantal talen maar mijn lievelingstaal is denk ik wel sarcasme. Mijn vader leerde mij deze taal en ik moet zeggen dat ik het vrij goed spreek. Het is een wapen, een schild, een copingsmechanisme. Ik denk dat mijn collega’s dit zullen be-amen en ze niet anders verwacht hadden.

De dag voor mijn afscheid zei ik tegen mij  man: ‘ik zie enorm op tegen morgen maar tegelijkertijd heb ik er ook heel veel zin in’. Dit gevoel kan ik niet echt uitleggen verder ik denk dat het genoeg zegt. Toen mijn leidinggevende vroeg wat voor afscheid ik voor ogen had heb ik gezegd dat het een feestje moest zijn. Geen stijve bedoening. Dat is goed gelukt!

Aan het einde van het schooljaar is er altijd een personeelsuitje. Ieder jaar organiseerd een clubje collega’s een compleet verzorgde dag. Soms iets cultureels, beetje eductief, culinair en soms sportief of een mix van alles. Dit jaar was het vooral sportief. Niet persé geschikt voor mij, haha. Toch heb ik genoten! Ook kon ik best veel doen.

Ik liet mij kanoën, er werd eten en drinken voor me gehaald, een stoel meegedragen naar een externe locatie, mijn tas opgehaald en teruggebracht naar de auto en dit alles zonder dat ik ook maar iets hoefde te vragen.

Wat ik misschien wel het fijnste vond is dat ik gewoon Marianne, een van de collega’s was. Die allerlaatste keer dat meemaken zorgde ervoor dat ik kon genieten, genieten tot in mijn tenen. Ik heb gelachen en gehuild wat het tot een fantastische dag maakte.

Aan het einde van de dag werd ik toegesproken door een dierbare collega. Dat hij dit zou doen maakte het nog iets emotioneler. Zijn woorden waren mooi, heel treffend en omschreven de jaren perfect zoals ik ze heb beleefd. Toen ik zelf sprak waren er ineens zoveel tranen en stokte mijn stem. Het was een moment waarop alles bij elkaar kwam. Uitspreken dat je weggaat en dat het echt voorbij is, is heel erg moeilijk. Ik brak na die speech en zat snikkend alle spanning er uit te huilen. Een paar armen om mij heen en een oorverdovende stilte. Ik merkte dat op een of andere manier iedereen geraakt was, een soort moment van reflectie. Na een paar seconden nam iemand het woord en kon ik weer een beetje lachen. Gek misschien maar dat moment vergeet ik nooit weer.

Nu heb ik vakantie. Over zes weken begint het schooljaar weer en zal ik er niet meer bij zijn. Deze vrijheid geeft nu heel veel rust. Ik kijk met weemoed terug naar de afgelopen acht jaar. Bedankt lieve collega’s ❤️.