Tromboos3

Tegen het einde van het de vakantie gaan bij ons de gesprekken al vaker over het nieuwe seizoen. Als eigenaar van een bedrijf is de vakantie een letterlijke stop in de drukte voor mijn partner. En die pauze is een perfect moment om vooruit te kijken. Dromen en plannen, doelen en wensen alles passeert de revue. Ook met de kinderen bespreken we hun kijk op het nieuwe jaar. Ik vind dit altijd een mooi moment. Reflectie op wat is geweest en een goed uitgangspunt om weer opnieuw te starten. Ook voor mijzelf want voor mij is er ook een nieuw begin. Waar iedereen weer start met werk of school, begin ik met niks. Ik heb daar heel erg naar uit gekeken maar toch merkte ik in de laatste vakantieweek dat het raar voelde. Helemaal niet zoals ik had verwacht.

Ik nam mij voor om vol goede moed dit nieuwe seizoen in te gaan. Seizoen als metafoor, een nieuw begin van mijn leven. Mijzelf de tijd geven om een routine te vinden en te wennen aan de afwezigheid van druk. Dat het een beetje onwennig voelde negeerde ik een beetje want ik wilde gewoon positief zijn. Natuurlijk voelde het een beetje gek maar daar zou ik snel genoeg aan wennen vertelde ik mezelf. En nog steeds geloof ik daar in. Toch was ik elke dag bezig met wat mijn ex-collega’s aan het doen waren. De eerste vergadering, ontmoeting met de nieuwe klassen en de leuke uitjes van de eerste week. En ik was daar niet bij. Ik hoor daar ook gewoon niet meer bij. En die laatste zin kreeg ik niet meer uit mijn hoofd.

Hoewel ik echt wel ruimte gaf aan het stukje verdriet wat daar onder ligt, er niet meer bijhoren, wilde ik ècht heel graag positief zijn en de focus leggen op wat beter is voor mij. Want ik keek daar tenslotte al meer dan een half jaar naar uit, toch? En dit lukte echt best goed. Tot ik een berichtje kreeg van een van mijn hen met de vraag waar ik was. Met een knipoog natuurlijk. En dat deed zo ongelooflijk veel pijn. Het feit dat ik werd gemist voelde heel goed maar het benadrukte des te meer dat ik er inderdaad niet bij was.

Afgelopen weekend sprak ik naar mijn man uit dat het mij best tegenvalt hoe het nu gaat. Tijdens de weken dat we niet thuis waren gaat alles in een veel lager tempo en voelde ik me best goed. En eenmaal thuis merkte ik weer veel meer klachten. Of eigenlijk, het gebrek aan rust wat juist die klachten veroorzaakt. Ik was zo bezig met positief zijn, iets zinnigs willen doen en vooral niet teveel alleen zijn met mijn gedachten dat ik “vergat” rust te nemen. Na een goed gesprek en een paar goede tranen beloofde ik mezelf gewoon in dat gat te vallen. Ook hier moet ik weer doorheen. Achteraf vind ik het naïef dat ik dacht dat verlangen naar iets ervoor zorgt dat je er geen verdriet meer om hebt maar zo werkt het niet. Ook dit proces van aanvaarding moet ik weer door. En ik kan je vertellen dat ik dat echt heel erg stom vind. Elke keer weer. Elke keer weer moeten toegeven aan dat verlies. En als je denkt dat je iets verwerkt hebt dan komt het op een ander moment wel weer terug.

Toch wil ik positief eindigen. De dingen waar ik mij mee bezig hield deze week zijn stuk voor stuk leuk en geven inspiratie voor de toekomst. Ik moet het alleen op het nieuwe tempo aanpakken en daar ga ik nu alle ruimte aan geven.