Tromboos3

Meestal schrijf ik vanaf de bank deze blogs. Met een paar apps beheer ik de website en mijn instapagina. Schrijven is zo heel makkelijk en kan op elk moment maar voor deze ben ik even goed gaan zitten. Het voelt gewichtig en groots. En dit is voor het eerst deze dag dat ik er überhaupt een gevoel aan koppelen kan. Ik weet sinds vanmorgen negen uur al de uitslag maar tegelijkertijd verviel hiermee al mijn andere gevoel. Leegte en onrust zijn er wel terwijl dit niet was wat ik gedacht had. Ik verwachtte opluchting en blijheid maar die is er niet echt.

Vorige week was het zover om naar de verzekeringsarts van het UWV te gaan. Hier ging mijn vorige blog over zoals je misschien wel gelezen hebt. Dit was een positief gesprek maar zoals ik al schreef wilde ik hier nog niet zoveel over delen. Nu kan ik dat wel.

Het gesprek van een uur werd namelijk afgesloten met een soort samenvatting van de arts waarin ze uitsprak wat haar bevindingen waren en wat ze zou rapporteren naar de arbeidsdeskundige. In dit proces werkt het namelijk zo dat de verzekeringsarts de aanvraag beoordeeld waarna een arbeidsdeskundige kijkt welke functies mogelijk zijn bij wat je nog wel kunt. De rapportage en uitkomst van het onderzoek van de arbeidsdeskundige bepalen samen de uitkomst van de aanvraag voor een WIA-uitkering. Als de uitkering wordt toegekend zijn er twee opties: WGA en IVA. De een staat voor wet gedeeltelijk arbeidsongeschikt en de andere voor inkomensvoorziening volledige arbeidsongeschikt. In mijn geval zei zowel de bedrijfsarts als de loopbaancoach dat de kans groot zou zijn dat ik een WGA-uitkering zou krijgen. Ik ben namelijk veel te jong voor een IVA en dit kennen ze maar zelden toe. En toch was dit wel waar de verzekeringsarts van zei dat het passend zou zijn. “Het heeft geen zin om jou hier over een jaar weer te zien” besloot ze het gesprek.

De arts belde mij vanmorgen met de uitslag van het onderzoek. Ze vertelde dat ze had overlegt met de arbeidsdeskundige en dat ze het er samen over eens waren dat ik een IVA-uitkering krijg omdat er weinig tot geen kans is op verbetering. Er is weinig tot geen kans op verbetering. Die zin dreunt de hele dag al een beetje door in mijn hoofd. Het is de waarheid. Of beter gezegd; het is de realiteit. We sloten het gesprek met elkaar af toen de arts eindigde met de mooie woorden: “Dit betekent niet dat je niks meer mag maar wel dat de regie nu bij jou ligt”. En dat vond ik zo mooi! Want dit is precies de erkenning die nodig is in deze situatie. Ik mag dus beslissen over mijn toekomst.

Na het gesprek heb ik eerst als een kip zonder kop een paar keer van de keuken naar de wasmachine gelopen zonder ook maar iets te doen. Ik wist even niet wat ik moest doen. Moet ik nu blij zijn dacht ik. Ik voel ook verdriet maar van het soort dat heel diep in je zit en waar je niet helemaal bij kunt. Misschien klinkt dit onbegrijpelijk maar anders kan ik het niet omschrijven.

Ik ben vanaf vandaag officieel met pensioen. Bevestigd door alles en iedereen. Heel fijn maar nu nog door mij zelf. Ik moet het zelf ook nog gaan bevestigen.

Het jaar 2025 zal een totaal andere invulling gaan krijgen. Ik hoef alleen nog administratief afscheid te nemen van mijn werkgever en verder zal alles anders zijn. We wonen in een ander huis en ik kan nu ècht gaan wennen aan een leven zonder werk en verplichtingen. Niemand hoeft meer iets te vinden van mijn situatie. IK heb de regie.