Tromboos3

Al sinds begin dit jaar heb ik buikklachten. Een drukkend gevoel en pijn, alsof je hoogzwanger bent en bandenpijn hebt. In het ziekenhuis is dit gecheckt en om te voorkomen dat we overhaaste conclusies zouden trekken zou ik eerst gedotterd worden. Dit is in mei gebeurd en helaas werd het hier niet beter van. Bij de controles van die ingreep hebben we besproken wat de volgende optie zou zijn. Daarnaast speelde ook dat mijn beenklachten niet verminderden. Zoals ik destijds heb beschreven is toen het plan ontstaan om een extra stent te plaatsen en te kijken wat het effect hiervan zou zijn. Echter, de vaatchirurg wilde mij toen eerst nog persoonlijk zien en spreken waarna hij aangaf hij verwachtte dat de extra stent de problemen niet zou oplossen maar dat voor mijn buikklachten het coilen een goede optie zou zijn. Ik werd op de spoedlijst gezet en het wachten begon.

In oktober werd ik opgeroepen en zoals ik toen al schreef kreeg ik uiteindelijk toch eerst een stentverlenging. De vaatchirurg, radioloog en PA’s hadden dit met elkaar besproken en waren tot deze conclusie gekomen. De radioloog die dit uitvoerde is ook diegene die coils plaatst. Toen ik wakker werd na de ingreep zei hij direct dat hij reden zag om te coilen.

De eierstokcyste kwam er nog even tussendoor maar met toestemming van de gynaecoloog kon ik eind november naar de radiologie voor het coilen. Eindelijk maar toch.

In de derde week van november mocht ik voor een dagopname naar het Nij Smellinghe. Je kleed je om en wordt op je bed naar de radiologie gereden. Wat vervolgens dan best gek is, is dat de ingreep onder plaatselijke verdoving plaatsvindt. En dat vond ik echt spannend. Gelukkig viel het heel erg mee.

Twee ontzettend leuke vrouwen assisteerden de interventie-radioloog en met z’n vieren hadden we het oprecht gezellig. Alles wat ik had verwacht maar dit niet. Eerst prikt de radioloog de ader aan, in dit geval in mijn rechterlies. Hij moest nog een paar keer extra lidocaine toedienen want ik bleef het maar voelen. Vervolgens spoot hij telkens contrastvloeistof in mijn bekkenaderen om te zien hoe deze functioneren. En weer bleek ik niet voor niets in een operatiekamer te liggen want er zijn twee bekkenaders helemaal afgesloten. De radioloog gaf aan dat het echt nodig was en dat mijn klachten goed te verklaren waren.

Coils zijn kleine spiralen van ongeveer een cm doorsnede. Het gedraaide metaal is bekleed met een soort watjes die de bloedplaatjes opvangen zodat vervolgens het vat dicht raakt. Doordat er hele aders afgesloten zijn dit er wel een paar meter metaal in. Door de gedraaide vorm gaan er al snel heel wat cm’s metaal per coil in. Het voordeel van bij bewustzijn zijn is dat ik veel kon vragen en ze lieten alles zien. Heel interessant.

De ingreep was niet alleen maar feest, heel eerlijk gezegd. Soms was het heel pijnlijk als het contrastvloeistof werd ingespoten maar telkens checkte de radioloog of een assistent hoe het met mij ging. Aangezien er veel is gedaan duurde de ingreep wat langer dan de verwachtte 90 minuten. Een goede twee uur later werd ik weer naar de zaal gebracht.

Dit keer mocht ik wel dezelfde dag naar huis hoewel het natuurlijk niet meteen soepeltjes ging. Inmiddels weet ik dat mijn lijf altijd even wat tijd nodig heeft. Nu dus ook. Mijn partner kwam mij aan het einde van de middag ophalen maar uiteindelijk is hij weer weggegaan en heeft mijn moeder mij ’s avonds pas mee kunnen nemen. Maar ik kon in mijn eigen bed slapen en dat was heel fijn.

Je kunt tot twee weken na de ingreep koorts krijgen en je mag weinig tillen. De koorts bleef mij bespaard, daar ben ik heel blij mee. Het gaf me iets meer de ruimte om te genieten van het nieuwe huis. Wel heb ik nog steeds wel buikpijn wat niet ongebruikelijk is. Pas na een week of 6 kan je verbetering merken. Eerst moet je lichaam zelf aan het werk om de aders goed af te sluiten.

Deze derde ingreep in een tijdsbestek van zes weken was best ingrijpend. Fysiek want voor de derde keer is er iets in mijn buik gebeurd en mentaal ook. Er is zoveel gebeurd in de afgelopen weken. Het moet allemaal een plek krijgen.

Op mijn cv kan in ieder geval weer een extra diagnose; Pelvic Congestion Syndroom (link voor meer uitleg). Ik hoop van harte dat de behandeling werkt. In januari heb ik contact met een verpleegkundig specialist over mijn herstel, het zou mooi zijn als ik kan zeggen dat de buikpijn over is.