Tromboos3

Dec ’24

Het telefoontje van het UWV is al even geleden. Per brief is bevestigd dat de IVA is toegekend. Afgekeurd. Niet meer hoeven werken. De druk die dit bewust en soms onbewust mij gaf is weg. In de plaats daarvoor kwam leegte. Gelukkig staan de feestdagen voor de deur. Dit jaar vieren wij kerst niet in Nederland. Een vakantie waarmee we alle ellende afsluiten. Zo voelt het. De keycord die ik bestelde maakte de reis enorm fijn. Het grondpersoneel op Airport Eelde was enorm behulpzaam en ik kon met energie over nog genieten van de laatste uren die dag op Gran Canaria. Door niet in rijen te hoeven staan had ik niet enorm pijn wat dus zorgde voor wat energie. Een week in de zon doet onvoorstelbaar veel voor je en ik heb zo onwijs genoten. Een perfecte afsluiting van een rotjaar met vier ziekenhuisopnames. Vlak voor oud en nieuw kwamen we weer thuis. Samen met vrienden sloten we het jaar af. Het voelde dubbel, het was echt een pittig jaar met alle gezondheidsperikelen, het afscheid van mijn werk, de verhuizing en het UWV, ik was blij dat die ellende allemaal achter de rug was. Toch brengt zo’n jaar ook even een moment van bezinning. Zo filosofisch ben ik wel 😉. Ik ben oprecht trots op het proces wat ik ben door gegaan. Emotioneel kan het ik zoveel beter handelen. Veel verwerking maar daar heb ik heel bewust ruimte aan gegeven. Mijn tranen zijn wel een beetje op. Oudejaarsavond was heel gezellig. Nu we veel ruimte buitenom hebben kunnen we ongestoord een vuurtje stoken en mijn partner carbid schieten. We hadden veel aanloop van vrienden. Een dag met een gouden randje. Op naar een jaar van rust. Het allemaal eens te laten bezinken.

Jan ’25

Na de vakantie zijn de jongens weer naar school en is het weer vollop bedrijvigheid op ons terrein. En daar zat ik. In mijn eentje op de bank. Hoewel ik al een jaar niet meer werk wist ik gewoon niet waar ik het zoeken moest. Er is niets meer om naar toe te leven. Het kostte mij echt even wat dagen om een nieuwe routine te ontwikkelen in en om huis. Ook hier nam ik de tijd voor. Ook al duurde het even, de rust die ik ervaar is prettig. Dit geeft ook weer ruimte voor inspiratie. De woonboerderij die we gekocht hebben biedt veel mogelijkheden. Bijvoorbeeld de ruimte voor mijn liefde voor Dahlia’s. Mijn partner, die hovenier is, steunt dus mijn ideeën voor een pluktuin van harte. Samen hebben we al enkele bedden uitgezet voor bloemen en wat groente. Gelukkig hoef ik dit niet alleen te doen, dat kan ik ook niet. De voorpret geeft zoveel energie! Toch weer iets om naar uit te kijken. In april komen de knollen zodat we in de zomer kunnen genieten van de kleuren. Mijn naaimachine heb ik weer uit de kast gepakt voor een klusje voor mijn zwager. Twee legpuzzels waren in een week klaar en ik deed de nagels van een vriendin. Allemaal kleine dingen die soms kunnen waardoor ik weer zin krijg in het leven. Een leven dat anders was dan ik wilde maar de tijd die ik mezelf geef, en gun, biedt ruimte voor inspiratie. Na de laatste ingreep merk ik verbetering in mijn buik en enigsinds in mijn been. Dit geeft lucht en maakt het hoofd wat lichter. Ik kan dus oprecht zeggen dat het goed gaat. Blij dat deze rust mij eindelijk gegund is!

Feb ’25

Afgelopen tijd had ik even nodig om de ruimte te geven aan die rust. Wat wil ik, en hoe wil ik het? Hoeveel kan ik doen zonder mijn batterij leeg te slurpen en het qua pijn werkbaar te houden? Het was fijn zo lang ik er van genieten kon. De boosheid en verdriet is namelijk best wel groot omdat ik ondertussen weer in het ziekenhuis ben geweest. Na een paar weken waarin het goed ging namen mijn klachten ineens erg toe en belde ik naar de poli vaatchirurgie. Ik mocht snel komen en hier bleek dat mijn stent weer gedeeltelijk dichtzit. Dankbaar dat ik mijn lichaam zo goed ken dat mijn gevoel klopte en boos dat ik twee maanden na de laatste duplex weer slecht nieuw heb gekregen. Op dit moment wacht ik af wat er besloten wordt. Waarschijnlijk dotteren maar dat is nog even afwachten.

Is dan alle bezinning en inspiratie voor niets geweest? Zeker niet! Ik heb de ruimte gegeven aan alle emoties en leg het naast mij neer. Het is zoals het is. Nog steeds geniet ik van de plek waar we nu wonen en wat het allemaal geeft. Ik laat op mij afkomen hoe het nu verder gaat. En die korte tijd waarin het lichamelijk sinds hele lange tijd best goed ging koester ik. Het leven is niet maakbaar, dat besef ik maar al te goed.