Tromboos3

Je kan het vergelijken met nesteldrang. Het gevoel dat alles klaar moet zijn voor “het” gaat gebeuren. Je wilt het op orde hebben, je voorbereiden. Zo zou ik afgelopen week willen omschrijven.

Sinds midden november ’24 wonen we in de voor ons nieuwe maar oude woonboerderij. Omdat we in het vorige huis een grote inbouwkast hadden moesten we het de eerste weken, die uiteindelijk maanden werden, doen met een allegaartje van kasten voor het opbergen van onze kleding. De welbekende PAX van Ikea zouden we dan zo snel mogelijk aanschaffen. Helaas waren er leverproblemen en was de kast pas vorige week weer te verkrijgen. Om zeker te zijn dat we niet achter het net zouden vissen besloten we het thuis te laten bezorgen.

Vorige week donderdagavond was het zo ver. Een mega stapel van Ikeadozen werd in de schuur gezet. We aten snel want ik moest en zou alvast een stukje doen. Ik had mij voorgenomen gewoon rustig elke dag een beetje bezig te zijn zodat ik niet teveel pijn zou hebben en nog wat energie voor de rest van de dagen zou over hebben. Je voelt ‘m al aankomen… dat is niet gelukt.

Hoewel ik er meerdere dagen over gedaan heb ging ik weer veel te vaak en ver mijn grens over. En waarom? Omdat ik het klaar wilde hebben. Ik wilde geen rommel en overal stapeltjes kleding hebben liggen als ik weer naar het ziekenhuis moest. Mijn partner wilde ook wel de kast in elkaar zetten maar ‘dat doe ik dan wel ergens deze week’ was mij veel te vaag. Daarom koos ik ervoor het zelf te doen. Hij heeft geregeld geholpen, dat wel hoor! Ik weet ook dat het mijn eigen schuld is dat ik uiteindelijk meerdere dagen tussen de middag moest slapen omdat ik op was.

Nu lig ik in bed met een kopje koffie kijkend naar de kast en ben ik zeer tevreden. Of het de pijn en verlies aan energie waard is kan ik niet zeggen want 1. ik heb gehuild van pijn en moeheid en 2. ik heb al dagen aanhoudende buikpijn. Wat voor mij belangrijk is naar aanloop van een operatie is het weten dat alles op orde is. En dat zit alleen maar in mijn hoofd. Mijn partner kijkt mij geregeld lachend aan als ik dingen zeg of vraag over de tijd dat ik niet thuis ben. En vervolgens moet ik er dan zelf ook om lachen. Ik mag gewoon vertrouwen dat alles prima gaat. Hij, mijn man, is prima in staat eten te koken, de was te doen en alles omtrent de kinderen te regelen. Ik ben mij er bewust van dat het vooral wat over mij zegt en dat het een soort overlevingsmechanisme is want zolang ik mij kan focussen op praktische zaken hoef ik niet na te denken over wat er gaat komen. Nu het heft in eigen handen nemen betekent dat ik straks minder afhankelijk ben. En daar zit de crux, dat weet ik inmiddels wel. Afhankelijk zijn vind ik zo ongelofelijk ingewikkeld. Ik regel het liefst mijn zaakjes zelf. ‘Independent woman’ zegt mijn man dan.

Dat kopje koffie wat ik nu drink werd net gebracht en dat is een heel klein gebaar die voor mij heel groot is. Het gebeurd namelijk nooit maar is wel een teken. Een teken dat ik niets hoef te vragen maar er gewoon voor mij wordt gezorgd. Vanmiddag is de ingreep en zonder dat ik iets vroeg kwam dat kopje koffie gewoon naar mij toe.

Ik weet dat het puur in mijn hoofd zit dat ik een opgeruimd huis en lege wasmanden moet achterlaten. Het kopje koffie was een goede reminder dat ik mij geen seconde druk had hoeven maken over thuis. Het wordt allemaal geregeld.

Ik ga mij nu geestelijk ook maar voorbereiden. Stoer doen en onverschillig kan straks wel weer. Nu even een diepe zucht en vol vertrouwen het ziekenhuis in. Voor ik het weet ben ik weer thuis waar alles op rolletjes loopt.