Tromboos3

“Tot morgen lieverd” zei ik tegen hem. Hij had wat tranen en knuffelde mij extra stevig. “Weet je zeker dat je morgen weer thuis bent? Het gaat zeker net als de vorige keer. Toen ging je woensdag “even” naar het ziekenhuis en kwam je ook pas zondag weer thuis”. Die “even” kwam er op perfect sarcastische toon uit. Een taal die hij op zijn 8-jarige leeftijd al goed beheerst, wat ook haast niet anders kan met ouders die dat vaak gebruiken. “Nee schat, echt waar. Het is een andere operatie als toen. Gewoon een nachtje blijven met die gekke pompen om mijn benen en de volgende dag maakt de dokter weer een scan en dan mag ik naar huis”. “Ja, ja” antwoordde hij weer ongelovig. Ik drukte hem nogmaals op het hart dat ik die dag erna thuis zou komen.

Donderdag

Eindelijk was het donderdag. Met name de laatste week leefde ik erg toe naar de dag van de ingreep. Wachten duurt lang schreef ik al eerder dus ik voelde opluchting die ochtend toen ik wakker werd. Het was eindelijk zover. Mijn man bracht een kopje koffie. Iets dat anders nooit gebeurt maar ik dit speciale geval kreeg ik koffie op bed. Ik zwaaide de kinderen uit, knuffelde ze extra hard en beloofde mijn jongste dat ik echt thuis zou komen morgen. Mijn tas moest nog klaar gemaakt worden dus na een banaan, wat tot die avond mijn enige eten zou zijn, zocht ik al mijn spullen bij elkaar. Omdat in het verleden het wel eens is voorgekomen dat ik wèl een nachtje langer bleef stopte ik extra kleding en ondergoed in de tas.

Om half een zaten we in de auto richting Drachten want ik moest mij om een uur melden. Bij de balie checkte ik in en mocht ik naar de afdeling toe. “Weet u waar het is” vroeg de receptioniste. “Ja” antwoordde ik met een lach, “ik ben hier wel eens eerder geweest”. Op de afdeling kreeg ik een operatiejasje en speciale onderbroek nadat ik enkele vragen had beantwoord van de verpleegkundige. Toen ik mij verkleed had mocht ik bellen waarna de verpleegkundige met een collega een katheter inbrachten. Niet mijn favoriete hobby maar de twee jonge vrouwen kletsten ondertussen over van alles en nog wat, wat het ontspannen maakte. Toen begon opnieuw het wachten. In de brief stond half drie als tijdstip voor de ingreep maar helaas stond het voor half vier gepland. Een extra uur wachten dus. Hoe laat ik precies ben gehaald weet ik niet meer maar het voelde niet alsof we daadwerkelijk bijna twee uur hadden gewacht.

Bij de OK nam ik afscheid van mijn partner die naar huis ging. Op de Pre-Op, waar je heengaat voor je daadwerkelijk de OK in gaat, moest er een infuus in mijn rechterarm wat uiteindelijk een onbegonnen zaak bleek te zijn. De aders te dun en teveel pijn na minuten van proberen. “Dan maar links” zei de verpleegkundige. Gelukkig ging dat in één keer goed en werd ik toen ook al snel meegenomen door de anesthesieverpleegkundige. Die blijft de hele operatie bij je om alles in de gaten te houden rondom de patiënt. Ik herkende hem omdat hij wel eens vaker bij een ingreep van mij is geweest. Het ging allemaal vrij relaxed in de OK. Terwijl de assistenten alles klaarlegden zorgde de anesthesieverpleegkundige dat ik goed lag en alles klaar was voor de sedatie. Het eerste gedeelte van de operatie zou ik bij zijn. Na een tijdje kwam ook de arts erbij die met mij besprak wat we gingen doen. Opnieuw, net als de eerste keer dat deze arts mij opereerde, was hij onder de indruk van alle klachten. Eerst zou hij kijken of er nog enkele coils (klik voor meer uitleg) nodig waren in mijn buik. Na de coiling van november ’24 had ik nog restklachten. Soms blijken er na het emboliseren van aders nog meer lekkage en insufficiëntie te zijn. En je raadt het al, bij mij was dit weer het geval. Dit keer heeft de interventieradioloog een ader heel laag in mijn buik geëmboliseerd. Toen dat klaar was prikte hij mijn andere lies aan om een PTA uit te voeren. Dit is een Percutane Transluminale Angioplastiek (klik voor meer uitleg). Waarschijnlijk weet je nu nog niet wat dit betekent. Het is het inspuiten van contrastvloeistof om te kijken of er blokkades zijn in een ader om deze vervolgens te verhelpen met een soort ballonnetje, ook wel dotteren genoemd. Ook dit laatste was weer nodig, en ook de aanleiding voor deze ingreep natuurlijk. Gelukkig krijg ik dat tijdens de PTA zelf niet mee want na het aanprikken van de lies was ik niet meer helemaal op deze aarde om het zo maar te zeggen. De operatie duurde een dikke twee uur waarna ik op de verkoever snel wakker werd en ook snel weer naar de afdeling kon. Ik had goede hoop op een goed herstel. Als het ontwaken uit de sedatie zo soepel verliep dan ging ik echt wel naar huis de dag erna dacht ik nog. Op de kamer had ik even contact met mijn man die ook verrast was dat ik al zo snel appte. Met de voedingsassistente had ik al geregeld dat er twee croissants zouden zijn die ik met heel veel smaak op at. Daarna belde ik even met het thuisfront.

De uren daarna kreeg ik helaas toch heel veel pijn waar ik morfine voor kreeg. Paracetamol en diclofenac deden niet genoeg. Inmiddels waren er andere verpleegkundigen aan het werk en een van hen zei tegen mij “wees niet te hard voor jezelf hè?”. Hij had het direct alweer geschoten en bracht een slaappil zodat ik wel aan rust zou toekomen. Toch had ik nog een extra keer morfine nodig om echt te slapen.

Vrijdag

Na een woelige nacht was het alweer vroeg dag. Een ontbijtje ging er wel in en de controles waren ook in orde. Heel lekker voelde ik mij nog niet. Rond negen uur kwam een van de physician assistants om het drukverband te verwijderen net als de pompen die weer om mijn benen zaten. De catheter mocht er ook uit want de bedoeling is dat je zo snel mogelijk mobiel wordt. Helaas ging dat feest niet door. Ik werd niet lekker en voelde me totaal niet oké. We besloten om ook niet in een rolstoel naar de controleduplex te gaan maar met bed en al. Een beetje gênant vond ik maar ik had geen keuze want op mijn benen staan kon ik niet.

Later die dag kwam de PA weer langs met de uitslag, het zag er goed uit dus ik zou in principe naar huis mogen. Dat was in mijn geval niet zo want ik kon nog helemaal het bed niet uit. Een nachtje bijboeken dus.

Zaterdag

Ik kan heel weinig zeggen of herinneren van deze dag. Ik heb heel veel geslapen. Wel is er overleg met een arts geweest over de morfine. Omdat ik hier niet goed op lijk te gaan, kiezen we voor oxycodon. Ik probeer uit bed te gaan wat alleen met begeleiding kan.

Mijn man en kinderen komen langs die middag. Mijn jongste is heel boos als hij binnenkomt. Hij wil geen knuffel aan mij geven of mij aankijken. Dit was een van de meest vervelende momenten van het weekend in het ziekenhuis. Ik had namelijk beloofd dat ik weer naar huis zou komen. Hij was boos op mijn been, op mijn man die had gezegd dat ik weer naar huis zou komen en op mij omdat ik donderdag had gezegd dat ik maar één nachtje weg zou blijven. Het hele bezoek was hij niet te genieten en pas toen hij bijna de kamer uit was kwam hij ineens rennend naar mij toe en viel snikkend in mijn armen. Dat diepe verdriet deed mij zoveel pijn. Je eigen verdriet en strijd is al pittig genoeg maar dat van een klein jongetje erbij is heel zwaar. Mijn man vertelde later aan de telefoon dat hij, mijn zoon, heel boos had geroepen: “maar je had het beloofd!”. Die belofte was te snel en te lichtzinnig gemaakt. Daar heb ik van geleerd. Het was niet de eerste keer dat ik langer moest blijven.

Daar lig je dan. Eenzaam en gefrustreerd. Natuurlijk weet ik dat ik wel weer naar huis ga en dat het weer goedkomt maar op dat moment voelde het als één grote waas. 

Zondag

Ik werd wakker en voelde mij zo misselijk. Ook de oxycodon maakt me heel suf en draaierig. Even zitten op een stoel was al teveel gevraagd. Enkele stapjes naar het toilet ging net maar ook toen heb ik een keer moeten bellen omdat ik niet lekker werd. Mijn lijf liet mij zo in de steek. Ik zag het even niet meer zitten en belde. De verpleegkundige kwam en liet me even heel hard huilen. We bespraken wat goed en verstandig was. Nog een nacht blijven was de beste beslissing. Ze vroeg of de dienstdoende arts langskwam om de medicatie te bespreken. Ik nam kortwerkende oxycodon en op zijn advies is dit omgezet naar langwerkende oxycodon. Op deze manier werden alle stoffen niet in een keer afgegeven maar over langere tijd. Hopelijk zou ik daar minder klachten door hebben. Voor de misselijkheid kreeg ik ook een pilletje. Alsof ik nog niet genoeg had, kon er ook nog wel bij.

Die avond sloeg ik de oxycodon af. Ik was er HE-LE-MAAL klaar mee. Ik wilde naar huis en het interesseerde me helemaal niet meer dat ik veel pijn zou hebben. De misselijkheid, de draaierigheid en het niet uit bed kunnen trok ik niet meer. Gelukkig viel ik slaap en maakte ik een redelijke nacht.

Maandag

Het weekend was voorbij en alle dagen liepen in elkaar over. De pijn was nèt te doen en ik kon zelf naar het toilet. Ik had besloten dat ik naar huis ging. Aan het einde van de ochtend kwam gelukkig mijn eigen arts, de physician assistant, weer langs. Hij kent mij goed. We praatten over de medicatie en hoe ik mij voelde. “Je lijf heeft een enorme opdonder gehad” zei hij. “Twee verschillende ingrepen in je buik, de sedatie en de medicatie maken dat louw lichaam een heel sterk signaal aangeeft”. Ik vond het fijn dat hij wat ondertiteling gaf over waarom mijn lichaam niet wilde. Ik moest vertrouwen hebben en het vooral veel tijd geven. Voor de pijn adviseerde hij nog wel een extra pijnstiller die ik wel eens vaker gebruik. Dat heb ik van harte aangenomen want oxycodon ging niet met mij mee naar huis.

Mijn man haalde mij op en ik kon thuis lunchen. Daarna dook ik mijn bed in, wat lag dit ontzettend lekker! Wat was ik blij weer thuis te zijn. De kinderen wisten niet dat ik er weer was dus om 15.00 had ik twee hele blijde kinderen naast het bed staan.

De komende twee weken moet ik echt veel rust nemen. Dit is mij op het hart gedrukt door de PA. Ik laat het over mij heen komen, we gaan het zien.