Tromboos3

Verdriet stoppen we graag in een doosje. Gewoon een veilig plekje geven want meestal gaat verdriet niet weg maar wordt het onderdeel van je. Verdriet kan groter worden. Mijn verdriet is inmiddels zo groot dat het doosje te klein is geworden.

Ik druk heel hard op het deksel. Alsof je probeert je koffer dicht te ritsen aan het einde van de vakantie maar het erg lastig gaat omdat je een bikini, 2 jurkjes en een paar schoenen hebt gekocht. Bij mij puilt die extra bagage er aan alle kanten uit. Snel een plakbandje hier, stukje ductape daar en maar zorgen dat het verdriet erin blijft. Je raadt het al…. dat wil niet.

Wat doe je dan?

Het doosje barste open. Er was geen houden aan. Toen ik tegen de psycholoog zei dat ik dat niet fijn vond vroeg ze: ” en hoever heeft dat je gebracht?”. Ze had natuurlijk gelijk want ik moet erkennen dat heel lang het verdriet binnen houden er alleen maar voor gezorgd heeft dat ik compleet op ben en het niet meer in mijn lijf past. Dat gevoel was zo sterk dat op sommige momenten ik zo overweldigd word door verdriet, ik me geen raad weet en dan heel onrustig beweeg. Het moet dan letterlijk mijn lijf uit.

Je verdriet wordt niet kleiner maar heeft een groter doosje nodig.

Mijn verdriet heeft ruimte nodig. De komende weken ga ik bewust verwerken en werken aan dat doosje. Het klinkt nu nog als een heel mooi metafoor waarvan ik begrijp hoe het bedoeld wordt maar ik nog niet weet hoe het moet. De tijd zal het leren.