Rondje buik

Al heel lang heb ik dagelijks buikpijn. Eerst viel het niet zo op omdat ik totaal in beslag genomen werd door alle onderzoeken en onduidelijkheid rondom mijn been. Over ongeveer vier weken is het drie jaar geleden dat ik voor de laatste keer trombose kreeg. Sindsdien ben ik bezig geweest met mijn been. Dag en nacht. Eigenlijk al vanaf de tweede trombose. Al vijf jaar staat mijn leven in teken van dat been (en dan tel ik de eerste keer en de jaren erna maar niet mee). Er kwam in de loop der tijd enkele diagnoses bij wat ook weer een en ander oproept. Bijvoorbeeld de spataderen in mijn buik. Op de onderzoeken in Groningen, voor ik überhaupt in Drachten onder behandeling was, werd dit al geconstateerd. Echter, alle consternatie rondom May-Thurner nam hierin de overhand. Op dat moment was er helemaal geen ruimte om te voelen of te ervaren dat er eigenlijk meer speelde.

Buikpijn is ook een heel algemeen en vaag begrip. Er zijn veel soorten buikpijn. Heel lang had ik niet in de gaten dat er wel eens meer zou kunnen spelen. Ik had me veel ingelezen over mijn aandoening. Iets wat ik graag doe. Ik wil het namelijk begrijpen. Zo kwam ik ook veel informatie tegen over de “kadootjes” die May-Thurner met zich meebrengt. Toen ik daarover las herkende ik toch best wel veel.

Na mijn eerste dotterbehandeling besprak ik dit met de vaatchirurg. Er was al eerder eens gevraagd naar buikpijn maar aangezien ik zo gefocust was op mijn been stond ik helemaal niet stil bij de rest van mijn lijf. Ik kon dat gewoon helemaal niet. Noem het overleven, het maakt niet uit, voelen deed ik al langere tijd niet meer. Toen ik het besprak met de arts besefte ik dat er toch wel meer in mijn buik aan de hand was. Na nog een dotterbehandeling kozen we uiteindelijk samen voor emboliseren (coilen) van de buikaderen. Tijdens die ingreep was we namelijk duidelijk te zien dat er lekkende vaten waren. Zo gezegd zo gedaan.

Nu, een half jaar later, is er tot twee keer toe een deel gecoild. Meters draad rijker en een aantal vaten afgesloten. Einde buikpijn zou je denken….

Helaas blijft de buikpijn. Wel is het zware gevoel weg maar de stekende pijn niet. Op de laatste controle werd duidelijk dat dit niet iets te maken heeft met de coiling. Er is waarschijnlijk iets anders aan de hand. Na dit gesprek dacht ik er nog eens overna en besefte ik dat ik al heel lang deze buikpijn heb maar het altijd gewoon geaccepteerd heb. Zoals ik al zei; ik voelde niet, ik stond in de overleefstand. Zoals ik gewend ben van de PA’s op de vaatpoli, denken ze mee en laten ze je zeker niet “zwemmen’. We hebben de afspraak gemaakt om op onderzoek uit te gaan. Is het endometriose, een hernia in de buik of misschien Acnes. Er zijn vele mogelijkheden.

Het eerste station is de gynaecoloog gezien mijn “uitstapje” in oktober. Die afspraak is op het moment dat ik dit schrijf achter de rug. Er was niets bijzonders te zien, alles rondom mijn baarmoeder is in orde. Ook mijn bekkenbodem is ontspannen en de spiraal zit nog op z’n plek. De fantastische gynaecoloog denkt met mij mee en geeft aan dat ook zij aan Acnes moet denken of een scheurtje ergens.

Het maakt me een beetje onrustig want wie gaat het antwoord geven en is er wel een antwoord te vinden? Die eeuwige strijd tussen het willen van een verklaring maar niet een nieuw diagnose willen krijgen.

Adem in en adem uit vertel ik mijzelf. Eerst weer wachten tot de vaatpoli mij belt voor de volgende stap. De klachten verergeren en dat maakt het wel lastig om de rust te bewaren.

Ik spreek de zin maar weer eens uit die ik veel te vaak moet uitspreken: “we wachten het af”.