Tromboos3

Op een donderdagavond in juni liep ik met mijn zoon het grote gebouw binnen. Een blok spanning voelde ik naast mij. Deze avond is voor hem een soort begin van een nieuw leven. Een nieuwe fase. Van het kleine schooltje (zo’n 100 leerlingen) gaan we vanavond naar de nieuwe school, een met veel meer leerlingen. Hij gaat zijn nieuwe klasgenoten ontmoeten die straks samen met hem het avontuur van de middelbare school aangaan.

Ouders en kinderen worden apart van elkaar welkom geheten. Ik schuif in de rij naast vrienden en laat het over mij heenkomen. Deze avond draait om mijn kind, om zijn nieuwe start. Als kersverse ouder van een middelbare scholier zit ik luisterend alles in mij op te nemen, tot ik ineens overvallen word door een boosheid, een soort jaloezie.

De teamleider die voor de groep ouders staat, doet namelijk mijn werk. Kort geleden deed ik precies hetzelfde: ik heette ouders welkom en gaf voorlichting, ik hield PR-praatjes. Andere locatie, dezelfde scholengemeenschap, dezelfde inhoud. En op dat moment had ik heimwee naar die tijd. Ik voelde verdriet omdat ik in diezelfde week mijn nieuwe klas brugpiepers niet ontmoette, omdat ik niet met mijn vaste collega naar scholen in de omgeving ging om ouders voor te lichten en omdat ik ook niet de ouderavond kon leiden. Die man naar wie ik nu luisterde, deed mijn werk.

Heel snel slikte ik de opkomende tranen weg. Ik heb geleerd niet boos op mezelf te worden, omdat het niet om mij draaide op dat moment. Met mildheid naar mijzelf erkende ik het verdriet en stopte ik het niet helemaal weg. Ik kon weer rustig luisteren en ook de proefles daarna was een feest der herkenning.

Ik denk dat ik het een positieve ervaring kon laten zijn door dat hele kleine momentje: erkennen dat de situatie iets teweegbracht, zonder boos te worden, omdat het de avond van mijn kind was. Het betekent niet dat de pijn er minder van werd. In de dagen erna heb ik er nog even aan gedacht. Met een lach en een traan kwamen herinneringen naar boven, maar die avond kon verder helemaal in het teken staan van mijn zoon, de brugger, en zijn moeder als nieuwe ouder op deze school.